Της Σύνταξης
Οικο-περιβαλλοντικό Φεστιβάλ
Σπηλαιοκατάδυση στην Πηγή Βελχάκι
Σπήλαιο Μααρά Δράμας
Ατύχημα στον Δέρσιο
Προπόνηση Φ.Ο.Σ. στη Συκιά
Φαράγγι Λεπίδας
Πρόγραμμα 8ης Πανελλήνιας Σπηλαιολογικής Συνάντησης
The cave-Η ταινία
14ο ICS- Ομιλία για τον Λαβύρινθο Γόρτυνος
Αφιέρωμα: Σπήλαιο Ανδρίτσας
Εγκαίνια Έκθεσης Βυζαντινού Μουσείου "Σπήλαιο Ανδρίτσας-Μοιραίο Καταφύγιο"
14o ICS - Ομιλία για το Σπήλαιο Ανδρίτσας-Λέρνα Αργολίδος
Χρονικό Εξερεύνησης Σπηλαίου Ανδρίτσας
Μία Βραδιά στον Ανεμόμυλο
Τα μέλη μας θυμούνται...
Βιβλιοπαρουσίαση
Φόρουμ ΣΟΕ
Τεχνικές
Εν ριπή
Πριν από.....
Το εξώφυλλο που απορρίψαμε

31 Αυγούστου έως 4 Σεπτεμβρίου 2005
Καρύδι, Δήμος Ιτάνου, Επαρχία Σητείας
Διοργάνωση: Σπηλαιολογικός Όμιλος Κρήτης (ΣΠ.Ο.Κ.)

Η Ανησυχία…

Τα σπήλαια είναι εθνική κληρονομιά μας, θέλουμε δε θέλουμε έτσι έχει οριστεί … και εμείς τι κάνουμε;

Δυστυχώς μόνο σαν κληρονομιά δεν τα αντιμετωπίζουμε, πολλές φορές τα καπηλευόμαστε και τα θεωρούμε χώρους απόθεσης των απορριμμάτων μας πετώντας, σε αυτά, οτιδήποτε θεωρούμε άχρηστο ή ότι ασχημαίνει το εξωτερικό τοπίο.

Βέβαια θα μας πείτε:
Τι πειράζει να πετάξουμε μέσα σε αυτά σακούλες, μπιτόνια, παλιά ρούχα, νάιλον ή κουτιά χλωρίνης ή ακόμα καλύτερα και πιο εύκολα να τα πετάξουμε στα ρέματα και αυτά, με την βροχή, θα βρουν το δρόμο για τα σπήλαια;

Γιατί να τα μαζεύουμε και να τα πηγαίνουμε στη χωματερή;
Γιατί να κουραστούμε αφού η βροχούλα κάνει τόσα χρόνια μια χαρά την δουλειά της;
Εξάλλου ποιος θα τα δει τα μικρούλια τα σκουπιδάκια μέσα στο σκοτεινό και υγρό χώρο των σπηλαίων;
Γιατί να χαλάμε το μυαλό μας προσπαθώντας να βρούμε τρόπο να καθαρίσουμε τα σπήλαια και εξάλλου ποιόν θα ωφελήσει ο καθαρισμός τους;
Αφού το νερό θα τα παρασύρει όλα και θα τα εξαφανίσει ή θα τα σφηνώσει, ακόμα πιο βαθιά από εκεί που τα αφήσαμε και έτσι ακόμα και οι οικολόγοι θα είναι ευχαριστημένοι μια και δεν θα υπάρχει τίποτα στην επιφάνεια.

Ναι ακριβώς έτσι είναι, ας αφήσουμε την φύση να δουλέψει για μας!
Πόσο «δίκιο» έχουν όλοι αυτοί που θέλοντας να καθαρίσουν το αμάξι τους, ανοίγουν το παράθυρο και πετάνε στο ρέμα ότι άχρηστο υπάρχει σε αυτό. Ή ακόμα καλύτερα θέλοντας να καθαρίσουν το χωράφι τους από τις σακούλες των λιπασμάτων και μη μπορώντας οι καημένοι να τα μαζέψουν και να τα πάνε στο αυτοκίνητό τους, τα αφήνουν στο έλεος των καιρικών συνθηκών.

Η μια μεριά λέει τα παραπάνω ενώ από την άλλη, εύλογες απορίες τριβελίζουν το μυαλό μας:
Μέσα στα σπήλαια τρέχει το νερό που παρασύρει τα απορρίμματα αλλά ταυτόχρονα είναι και αυτό που εκβάλλει σε πηγές και από αυτό υδρεύονται περιοχές, ποτίζονται χωράφια κ.α.
Πόσο ασφαλές είναι;
Πόσο καλά φιλτράρεται για να έρθει στην βρύση μας γάργαρο για να το πιούμε;
Και πόσο καθαρό είναι όταν το πίνουμε από τις πηγές στο βουνό ή μέσα από τα σπήλαια;
Τι βλαβερές συνέπειες έχει η αλόγιστη απόθεση των σκουπιδιών μας στα σπήλαια;
Μάλλον στον ευάλωτο κόσμο που ζούμε σημασία δεν έχει μόνο το τι τρώμε αλλά και το τι πίνουμε!
Όλα τα παραπάνω, μας ανάγκασαν να σκεφτούμε ότι πρέπει να δράσουμε.

Παθαίνοντας μια κρίση οικολογικού ενδιαφέροντος, πριν 4 μήνες, αποφασίσαμε να καθαρίσουμε μερικές από τις εκατοντάδες πηγές μας, για αρχή τουλάχιστον.
Πως όμως θα καταφέρναμε να ευαισθητοποιήσουμε το κοινό ώστε να μας πιστέψει και να μας ακολουθήσει;
Πως θα συνειδητοποιούσαν, κυρίως οι νέοι - μια και αυτοί είναι η νέα γενιά των Ελλήνων - πως πρέπει να είναι η συμπεριφορά μας απέναντι στη μάνα φύση;
Πως θα μπορούσαμε να περάσουμε τα μηνύματα μας ώστε να υπήρχε ανταπόκριση;

Η Ιδέα…

Σκεφτήκαμε να διοργανώσουμε ένα 5ήμερο καθαρισμού σπηλαίων. Όμως πιο θα ήταν το δέλεαρ για να υπάρχει αρκετή συμμετοχή;
Μα φυσικά η μουσική, το θέατρο και τα παιχνίδια!
Πολιτισμός και περιβάλλον!
Σίγουρα και για μας, αν μας πρότειναν κάτι τέτοιο, θα ήταν πιο εύκολο να συμμετέχουμε αν ξέραμε ότι ναι μεν θα κουραζόμασταν σωματικά, αλλά θα διασκεδάζαμε ταυτόχρονα με εκδηλώσεις και όχι με ομιλίες και διαλέξεις που θα μας «κούραζαν» πνευματικά!

Καθαρισμός ναι!
Αλλά και μουσική και χορός και τραγούδι και γέλιο.
Και γιατί όχι μαγείρεμα από όλους και συνύπαρξη διαφορετικών ατόμων με κοινό σκοπό.
Μικροί μεγάλοι, σπηλαιολόγοι και μη, όλοι όμως ευαισθητοποιημένοι και συνειδητοποιημένοι για το λόγο που τους καλέσαμε.
Έτσι καταλήξαμε στο «οικο – περιβαλλοντικό φεστιβάλ».

Ο σχεδιασμός και η εφαρμογή…

Εντάξει το εύκολο πέρασε και ερχόμαστε στο δια ταύτα…
Που θα πραγματοποιηθεί, σε ποιους θα απευθυνθούμε για να πραγματοποιηθεί, πως θα καταφέρουμε να το οργανώσουμε;
Χρειαζόμασταν βοήθεια για υλικά, βοήθεια για διαμονή, βοήθεια για διατροφή, βοήθεια για τις εκδηλώσεις, βοήθεια για τα παιχνίδια…βοήθεια, βοήθεια, βοήθεια!!!
Τόσα πολλά πράγματα να γίνουν σε τόσο λίγο διάστημα.
Όμως δεν μας έπιασε πανικός…λίγα μικρά εμφραγματάκια μόνο, αρκετές διαφωνίες…και όλα άρχισαν να παίρνουν το δρόμο τους.

Τόπος: Καρύδι
Το πιο εύκολο κομμάτι ήταν η επιλογή του χώρου.
Ένας τόπος γεμάτος σπήλαια, ένα πραγματικά σπηλαιολογικό πάρκο, στα υψίπεδα της Επαρχίας Σητείας, ξεχασμένος από τους πολλούς, αλλά αγαπητός σε όσους τον γνωρίσουν έστω και μια μόνο φορά.
Τα σπήλαια αμέτρητα και μερικά όντως χρειάζονταν βοήθεια για να επανέλθουν σε υγιή κατάσταση.
Οι κάτοικοι φιλόξενοι και οι δημοτικές αρχές πέρα του δέοντος δεκτικές στις προτάσεις μας.
Στην περιοχή έχουμε σπηλαιολογική δράση εδώ και 5 χρόνια και η - μέχρι τώρα - συνεργασία μας με τον Δήμο Ιτάνου και τον Πολιτιστικό Σύλλογο Καρυδίου ήταν πάντα άψογη!

Κάνοντας μια μικρή παρένθεση, για να λέμε και την πάσα αλήθεια, το μέρος το γνωρίσαμε χάρη στους Γάλλους φίλους μας από τον σπηλαιολογικό σύλλογο LUC, οι οποίοι δραστηριοποιούνται εδώ και 8 χρόνια στην περιοχή. Όλα αυτά τα χρόνια ανταλλάξαμε απόψεις για σπηλαιολογικά θέματα και μας μίλησαν για το ίδιο πρόβλημα που αντιμετώπιζαν και αυτοί στα σπήλαια της περιοχής τους και το οποίο διορθώθηκε μετά από ενέργειες των σπηλαιολόγων, έτσι πήραμε κουράγιο ότι κάτι μπορεί να γίνει και για την δική μας περίπτωση.

Χρόνος: 31 Αυγούστου – 4 Σεπτεμβρίου
Η επιλογή λίγο αμφίβολη για τον αριθμό συμμετεχόντων, πριν τον Αύγουστο απλά δεν προλαβαίναμε να ετοιμαστούμε, κατά την διάρκεια του Αυγούστου υπήρχε το Παγκόσμιο Συνέδριο Σπηλαιολογίας που γίνονταν στην Αθήνα και μετά το Σεπτέμβριο όλοι θα γύριζαν στις δουλειές τους και οι φοιτητές στα μαθήματα… Τέλος η περιοχή είναι η γη του ανέμου! Οι κάτοικοι μας έλεγαν ότι τέλος Αυγούστου θα υπήρχε περίοδος ηρεμίας, άρα όλα τέλεια!

Βέβαια σε ότι αφορά τον καιρό γελαστήκαμε…, κάθε μέρα και νύχτα όλη την εβδομάδα, ο μόνος εχθρός μας ήταν ο αέρας!
Τι να κάνουμε η φύση μας «πρόδωσε»!!! ευτυχώς με μόνα θύματα 5 σκηνές και τα νεύρα μας! (εννοείται ότι 2 μέρες μετά την λήξη του φεστιβάλ ο καιρός ήταν καταπληκτικός!).
Η βοήθεια: υποστήριξη οικονομική και έμψυχη

•  Ευτυχώς για άλλη μια φορά η Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς, ήταν αρωγός μας. Έκανε δεκτή την πρόταση μας και μας χρηματοδότησε για τα υλικά καθαρισμού (φόρμες, γαλότσες, μπαταρίες κτλ.), την διαμονή σε σκηνές και μέρος της μικροφωνικής κάλυψης.
•  Ο Δήμος Ιτάνου, ευαισθητοποιημένος και πάντα πρόθυμος να βοηθήσει, όπως κάνει στις εκδηλώσεις του συλλόγου μας στην περιοχή, μας προσέφερε τα οχήματα του, το εργατικό δυναμικό του και τον κινητό εξοπλισμό που χρειάστηκε.
•  Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Καρυδίου, για πολλοστή φορά ήταν το «έτερο ήμισυ», μας παραχώρησε το Δημοτικό Σχολείο, τον εξοπλισμό για το φαγητό (τραπέζια, καρέκλες, πιάτα κτλ κτλ) και μας βοήθησε οπουδήποτε χρειάστηκε πριν και κατά την διάρκεια.
•  Οι κάτοικοι του Καρυδίου, που μας αγκάλιασαν, σαν να ήμασταν τα δικά τους παιδιά.
•  Οι χορηγοί που με τα προϊόντα τους ή με χρηματικά ποσά συμπλήρωσαν τα κενά που είχαμε, έτσι ώστε να γίνει αυτό το φεστιβάλ χωρίς χρηματική εισφορά των συμμετεχόντων.
•  Τα τοπικά συγκροτήματα ανταποκρίθηκαν αμέσως και αφιλοκερδώς δέχτηκαν να συμμετέχουν στις εκδηλώσεις μας.
•  Οι φωτογράφοι παραχώρησαν τις καλύτερες φωτογραφίες τους, για την έκθεση φωτογραφίας που λειτουργούσε κατά την διάρκεια του φεστιβάλ.
•  Και φυσικά όλοι όσοι συμμετείχαν στο καθαρισμό, είτε μέσα, είτε έξω από τα σπήλαια, είτε ανήκαν σε κάποιο σύλλογο, είτε απλά ήταν ευαισθητοποιημένοι. Σύνολο; 100 άτομα σε όλη τη διάρκεια.

Τελικά όλοι μαζί καταφέραμε να καθαρίσουν 2 υπόγειες πηγές και ευχόμαστε να μην χρειαστεί να ξανάπαμε για καθάρισμα σε αυτές!
Επόμενος στόχος; Το 2 ο οικο-περιβαλλοντικό φεστιβάλ.
Πού; Όπου χρειαστεί ανάγκη, εντός ή εκτός Κρήτης.
Ποιοι; Ευχόμαστε οι ίδιοι και άλλοι τόσοι που δεν μπόρεσαν φέτος να βοηθήσουν.
Πότε; Μα του χρόνου!!! (λέμε τώρα!)

Και για να μην ξεχνιόμαστε είμαστε ΣΠ.Ο.Κ. και όλα τα παραπάνω δεν θα γινόντουσαν χωρίς:
Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς
Δήμο Ιτάνου
Πολιτιστικό Σύλλογο Καρυδίου

Και φυσικά τους χορηγούς:
Petzl charlet, Star Fm 88.4, Κρήτη TV, Elxis Ε.Π.Ε., Καλαμπόκης Α.Ε., Σητειακός Μύλος, Μονή Τοπλού, Candia Nuts, Υφαντής, Minoan Lines, Super market Χαλκιαδάκης, Chipita, Ράδιο Κρήτη, Παραδοσιακά Αναψυκτικά Ζάκρου, Αφοι Καλογεράκη ΑΕΒΕ, Αναψυκτικά Γεράνη, Αγροτικό Συνεταιρισμό Ζάκρου, Εταιρία «Αυγά Μεγάρων», Mini Market Ηλέκτρα Χαιρέτη, Con Dimar caf e – bar, Εταιρία «Αόρη», Εργαστήρι Επίπλων Γιώργου Παπαδομιχελάκη, Εργαστήρι Ξυλουργικής Αντώνη Καρεφυλάκη, Γραφικές Τέχνες Αναστασία Κρουσταλάκη.

Τους καλλιτέχνες:
«Ανάδυση», «Αξέγνιους Περάτες», «Γραμμικοί Άλφα», το Θύμιο με τα παιδιά από την Ζάκρο, τον Αεράκη Λευτέρη, «Θεατρική Ομάδα Αριάδνη», «Όμμα Στούντιο».

Τους φωτογράφους: Ελληνική Φωτογραφική Εταιρία, Φωτογραφική Ομάδα Αριάδνη, Πετράκη Γιώργο, Τσαντάκη Μανόλη, Παπαδάκη Μαρία, Φωτεινάκη Κώστα, Αμπάρο Γκερέιρο, Κρουσταλάκη Αναστασία, Νίκο Μαράκη, Michael Queen

Τα μέλη των συλλόγων : ΣΠΕΛΕΟ, Ε.Σ.Ε. τμήμα Δυτικής Κρήτης, Ορειβάτες Φίλοι Βουνoύ και Θάλασσας, Οικολογική Ομάδα Σητείας, Ορειβατικός Σύλλογος Σητείας.

Την Σπηλαιολογική Ομοσπονδία Ελλάδος (Σ.Ο.Ε.)

Τους υπέροχους εθελοντές που δεν ανήκουν σε συλλόγους (είναι πάρα πολλοί, δεν γίνεται να τους γράψουμε όλους).

Τους καταπληκτικούς Αεροπροσκόπους Ηρακλείου, τους αξίζει ένα μεγάλο μπράβο που κατάφεραν να μας κάνουν όλους παιδιά!!!

Τη νοσοκόμα Ελένη Φουντουραδάκη πού ήταν όλες τις μέρες επί ποδός!

Την Μαργαρίτα Χαιρέτη που ανέχτηκε τις ιδιοτροπίες και παραξενιές όλων των μελών μας και ευελπιστούμε να γίνει επιτέλους μέλος μας.

Το Βαγγέλη Περάκη για την υπομονή του και την άμεση βοήθεια του και τον Κωστή Κατσαμποξάκη για την καταπληκτική συνταγή ice–tea, φοβεροί Σητειακοί! Αν πάτε προς τα μέρη τους, επικοινωνήστε μαζί μας να σας δώσουμε τα τηλέφωνά τους!

Τα φοβερά αδέλφια Αλούμπη και τους τεχνικούς τους που κατάφεραν να αντισταθούν στις καιρικές συνθήκες και να πετύχουν τον καλύτερο ήχο, μας είπαν ότι του χρόνου θα είναι ακόμα καλύτερα!

Την καταπληκτική γειτόνισσα μας κα Ελένη και την αδελφή της που μας βρήκαν γαμπρούς!

Και εννοείται τις μαμάδες μας, τις φίλες τους, τις θείες μας (εννοείται όλο το σόι) και όλους τους θαυμαστές μας!!!

Επιστροφή

Περισσότερες φωτογραφίες:

2005
ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΗΣ ΟΡΟΠΕΔΙΩΝ ΟΙΤΗΣ
ΜΕ ΚΕΝΤΡΟ ΕΞΟΡΜΗΣΗΣ ΤΗΝ ΚΑΣΤΡΙΩΤΙΣΣΑ ΦΩΚΙΔΟΣ

ΣΚΟΠΟΣ : Εξερεύνηση, χαρτογράφηση, φωτογράφηση, βιντεοσκόπηση περιοχής Καστριώτισσας αλλά και της ευρύτερης περιοχής:

Καστριώτισσα (2 μέρες) :

Μύτικα 1811μ. και κατόπιν προς θέσεις Δρακοπήδημα και Κρύα βρύση.

Ευρύτερη περιοχή (3 μέρες) :

Επιτυχής η συνέχεια της αποστολής εξερεύνησης, τον Δεκαπενταύγουστο 2005 στην γενέτειρα Καστριώτισσα Φωκίδος στην Οίτη. Είχα προαισθανθεί ότι εκεί πάνω στα τρομερά ενεργειακά οροπέδια (π.χ. οροπέδιο Πυράς Ηρακλέους) αναμένονται “σπηλαιοεπαφές”.

Η περιοχή και τα τριγύρω οροπέδια επανεξετάζονται από τον Δεκαπενταύγουστο 2004 (Aριθ. πρωτ. χορήγησης αδείας: 1719), ύστερα από παλαιές προτροπές των συγγενών μου: Κατσιαβού Δημήτρη, Τσιαπάρα Παναγιώτη (πρόεδρο του χωριού) και του υιού του Τσιαπάρα Κώστα, καθώς και του Παπαποστόλου Παναγιώτη για επίσημη εξερεύνηση και έκθεση αποστολής εξερεύνησης του υπόγειου ποταμού. Πρώτη προσπάθεια ερασιτεχνικής εξερεύνησης έγινε από τον Τσιαπάρα Παναγιώτη (πρόεδρο του χωριού) και του υιού του πρίν 20 χρόνια!

Το Μάρτιο του 2004 είχα επικοινωνήσει με τον γραμματέα της Ε.Σ.Ε. και ρώτησα αν γίνονται έρευνες στην περιοχή αλλά μου είπαν ότι δεν ερευνάται το συγκεκριμένο χωριό και ότι θα ειδοποιήσει τον Φάνη! …Ο Φάνης πάντως μας πέτυχε διάνα και καθώς βγαίναμε από το σπήλαιο, μας παρουσιάστηκε Φάντης μπαστούνι, παρέα με την Πέλυ και τον Βαγγέλη!!! Ξαφνικά το χωριό γέμισε σπηλαιολόγους ενώ πριν δεν του δίναμε και πολλή σημασία!! Πολύ καλό αυτό για το χωριό μου, κάτι μου λέει ότι θα το κάνουμε Πανελλήνια γνωστό!!

Μορφολογία του σπηλαίου

Η απορροή των νερών του μικρού οροπεδίου βρίσκεται πολύ κοντά στις κορυφές με υψόμετρο 1925 μ., στη θέση Καταβόθρα.
Το νερό εξέρχεται στην πηγή Βελχάκι, θέση Τσουράκα (παρόμοια παροχή με της πηγής Αγίας Tριάδας Καρύστου) σε υψόμετρο 1609 μ.
Η είσοδος στο σπήλαιο (έξοδος υπόγειου ποταμού) βρίσκεται 10 μ. ψηλότερα των πηγών και πρόκειται για ένα πανέμορφο οριζόντιο σχεδόν τμήμα, μήκους 100 μέτρων , τεθλασμένης διαδρομής, στενής και αψιδωτής διατομής και με πολλές μικρές λίμνες παγωμένου νερού. Η διείσδυση γίνεται με καταδυτικές φόρμες, περπατώντας όρθιοι και σε κάποια σημεία σκυφτά ή μπαίνοντας μέσα στο νερό μέχρι τη μέση. Η όδευση του πρώτου τμήματος έχει ακριβή κατεύθυνση προς το οροπέδιο. Δηλαδή πρόκειται για 2 χιλιόμετρα σε ευθεία και 300 μέτρα υψομετρική διαφορά!
Δυστυχώς, την εύκολη διαδρομή μας αποκόπτει ένα σιφόνι με λάσπη! Η συνέχεια αναμένεται αποκαλυπτική, αλλά ας μην την αποκαλύψω ακόμα!!!

Περιγραφή αποστολής
Από το ΣΠ.ΕΛ.Ε.Ο. σε παλαιότερες αποστολές συμμετείχαν τα μέλη:

Το Σάββατο 17 και την Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου, έγιναν δύο επιτυχείς σπηλαιοκαταδύσεις στην έξοδο της καταβόθρας, θέση T σουράκα, πηγή Βελχάκι, στην περιοχή Καστριώτισσας Φωκίδος, με την επίβλεψη του Προέδρου του χωριού κ. Παναγιώτη Τσιαπάρα. Θερμοκρασία Νερού 7ο C .

Τελικώς περάσαμε και τα δύο σιφόνια του σπηλαίου, παρ' όλη τη λάσπη που μαζεύεται σε αυτά και υπάρχει ως απόδειξη δεμένος μίτος του ΣΠ.ΕΛ.Ε.Ο.

Εξερευνήθηκαν άλλα 55 μέτρα διαδρομής και προστέθηκαν στα γνωστά από πέρσι 100 μέτρα, όπως φαίνεται και από την παρακάτω χαρτογράφηση των μελών του ΣΠ.ΕΛ.Ε.Ο. ΔΕΣΠΟΙΝΙΑΔΗ ΝΙΚΟΥ - ΤΟΥΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΒΑΣΙΛΗ – ΚΑΛΟΠΙΣΗ ΓΙΑΝΝΗ:

Οι 4 σπηλαιοδύτες είχαν μαζί και υποβρύχια αντλία του συλλόγου, όμως δεν την χρησιμοποίησαν, χάρη στην αποφασιστικότητα τους, αφού, όπως είπαν, έκαναν απλώς μία προπόνηση για τον Μααρά, στις πηγές Αγγίτη στην Δράμα, όπου θα πήγαιναν την επόμενη εβδομάδα! Επισημαίνεται ότι δύο από αυτούς, έκαναν την πρώτη τους βουτιά σε σπήλαιο!

Οι παρακάτω φωτογραφίες είναι από δύο τμήματα του σπηλαίου: οι πρώτες από το τμήμα πέραν του 1 ου σιφονιού, τραβηγμένες με υποβρύχια στεγανή μηχανή Sea & Sea , και οι δεύτερες από το τελείωμα του ρήγματος το οποίο κλείνει με πέτρες…

Ποιος ενδιαφέρεται για ξεμπάζωμα ???

Στην αποστολή έλαβαν μέρος τα μέλη του ΣΠ.ΕΛ.Ε.Ο.:

KATΣΙΑΒΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ (Αρχηγός αποστολής – φωτογράφηση)
ΔΕΣΠΟΙΝΙΑΔΗΣ ΝΙΚΟΣ (χαρτογράφηση)
ΤΟΥΝΤΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ (ηλεκτρονική επεξεργασία χαρτογράφησης)
ΚΑΛΟΠΙΣΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ (σπηλαιοδύτης χαρτογράφηση πέραν των 2 σιφονιών)
ΚΑΤΣΑΝΟΣ ΠΕΡΙΚΛΗΣ (ο πρώτος σπηλαιοδύτης που πέρασε τα σιφόνια)
JAN VAN DRIEL (σπηλαιοδύτης)
ΚΑΤΣΑΝΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ (σπηλαιοδύτης )

Επιστροφή

Περισσότερες φωτογραφίες:

Στο τέλος του Σεπτεμβρίου έγινε το δεύτερο μέρος της αποστολής του ΣΠΕΛΕΟ στο σπήλαιο του Μααρά και τη γύρω περιοχή (το πρώτο έγινε τη βδομάδα του Δεκαπενταύγουστου). Η αποστολή διήρκησε 10 ημέρες από τις 24 Σεπτεμβρίου μέχρι 2 Οκτωβρίου, και πήραν μέρος 26 μέλη του συλλόγου μας και 2 μέλη του ΣΠΟΚ.

Κύριοι σκοποί της αποστολής ήταν η έρευνά πεδίου πάνω από το σπήλαιο, η σύλληψη καραβίδας και η κατάδυση στο σιφόνι 7.

Η έρευνα πεδίου απέδωσε πέντε νέα σπήλαια με πιο ενδιαφέρον ένα βάραθρο 50μ., ενώ ένα βάραθρο 20μ. έγινε 22μ. μετά από σκάψιμο σε αυτό. Κατά την έρευνα έγινε εντοπισμός και άλλων καρστικών μορφών που ίσως έχουν σχέση με το σπήλαιο του Μααρά, και θα ερευνηθούν σε επόμενη αποστολή. Τα σπήλαια που ερευνήθηκαν βρίσκονται σε περιοχή με μεγάλη δυσκολία πρόσβασης ενώ η βλάστηση είναι οργιώδης.

Σε προηγούμενη αποστολή είχαμε εντοπίσει πληθυσμό καραβίδων στο σιφόνι 7 και το γεγονός αυτό προκάλεσε παγκόσμιο ενδιαφέρον, από το δείγμα τελικά δεν ήταν δυνατό να γίνει ανάλυση DNA ώστε να προσδιορισθεί με ακρίβεια αν επρόκειτο για νέο είδος, έτσι σε αυτή την αποστολή έγινε πάλι σύλληψη καραβίδας για τον σκοπό αυτό. Η καραβίδα αυτή είχε ένα χαρακτηριστικό γαλάζιο χρώμα στα άκρα της.

Η κατάδυση στο σιφόνι 7 τελικά δεν πραγματοποιήθηκε, παρότι μεταφέρθηκαν σε αυτό όλα τα απαραίτητα υλικά, ο λόγος της ματαίωσης της κατάδυσης ήταν η αυξημένη ροή και η μειωμένη ορατότητα που υπήρχε (μερικών εκατοστών), λόγω των βροχοπτώσεων των προηγουμένων ημερών.

Πραγματοποιήθηκε όμως φωτογράφιση σε όλο το μήκος του σπηλαίου.

Κατά τη διάρκεια της παραμονής λειτούργησαν άψογα η γραμματεία και το μαγειρείο, πράγμα που συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στην επιτυχία της αποστολής.

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΕΩΝ

1952. Εξερεύνηση των πρώτων 70μ. του σπηλαίου από τον Πετρόχειλο, σταματάει στο πρώτο σιφόνι του σπηλαίου.

1978. Οι Γάλλοι του club ERIS Cordier Regis , Cordier Vincent , Filippi Elizabeth , Laethier Pascal , Reile Pascal και οι Έλληνες Αβαγιανός Γιώργο (ΕΣΕ) και Ιωαννίδης Νίκος (κάτοικος της περιοχής) περνούν το πρώτο σιφόνι του σπηλαίου και εξερευνούν και χαρτογραφούν 300μ. μετά το σιφόνι.

1981. Οι Γάλλοι του club ERIS Cordier Regis, Cordier Vincent, Filippi Elizabeth, Laethier Pascal, Reile Pascal και ο Ιωαννίδης Νίκος (κάτοικος της περιοχής) περνούν το δεύτερο και το τρίτο του σπηλαίου, και εξερευνούν και χαρτογραφούν ακόμη δύο χιλιόμετρα του σπηλαίου.

1983. Οι Γάλλοι του club ERIS Cordier Regis, Cordier Vincent, Filippi Elizabeth, Laethier Pascal, Reile Pascal και ο Ιωαννίδης Νίκος (κάτοικος της περιοχής), περνούν το σιφόνι 4 και φτάνουν μέχρι το σιφόνι 5. Οι Γάλλοι εξερευνούν και χαρτογραφούν 4280μ. συνολικά από την είσοδο.

1997. Οι Filippi Elisabeth, Ιωαννίδης Νίκος, Reile Pascal, Γιαννόπουλος Βασίλης, Durlet Pierre, Langlois Dominique, Langlois Mari, Trouillot Gerard, Trouillot Quentin, Reil e Adeline, Reil e Benoit, Trouillot Gerard, Xeidakis G. S. περνούν και το σιφόνι 5. Εξερευνούν και χαρτογραφούν συνολικά 8544μ. από την είσοδο. Σταματάνε στο σιφόνι 6 στην δεξιά διακλάδωση και στο σιφόνι 7 στην αριστερή διακλάδωση.

2000. Οι Cailhol Didier, Cailhol sylvie, Filippi Elisabeth, Durlet Pierre, Γιαννόπουλος Βασίλης, Langlois Dominique, Langlois Marie, Laureau Pierre, Nicod Lionel, Reil e Benoit, Reile Pascal, Trouillot Gerard περνούν το σιφόνι 6 (δεξιά διακλάδωση) και χαρτογραφούν ακόμη 1500μ. Γίνεται κατάδυση στο σιφόνι 7 σε βάθος 15μ. Το συνολικό μήκος στου σπηλαίου γίνεται 10.040μ.

2002. Τα μέλη μας Κορύλλος Κωνσταντίνος και Τζαβέλας Γιώργος κάνουν κατάδυση στο σιφόνι 7 σε βάθος 30μ. και στο σιφόνι 8 (δεξιά διακλάδωση), στη διάρκεια δύο αποστολών του ΣΠΕΛΕΟ, στις οποίες συμμετείχαν περισσότερα από 45 μέλη του. Εξερευνούν και χαρτογραφούν ακόμη 250μ. και η εξερεύνηση σταματάει σε σιφόνι (ένατο) σε βάθος 35μ.

Επιστροφή

Περισσότερες φωτογραφίες:

Εισαγωγή
Το σπήλαιο-καταβόθρα «Δέρσιος» βρίσκεται στο οροπέδιο της Παλαιόχωρας, σε υψόμετρο 755μ., και ανήκει στα διοικητικά όρια του Δήμου Τυρού ή Τυροσαπουνακαίικων του Νομού Αρκαδίας. Η απόσταση από τον Τυρό είναι περίπου 45΄ και η πρόσβαση σ' αυτό γίνεται από χωματόδρομο.

Πρωτοεξερευνήθηκε από γαλλική ομάδα τον Αύγουστο του 1974 με τη συμμετοχή της Ε.Σ.Ε. Από το 2001 ο Σ.ΕΛ.Α.Σ. πραγματοποιεί αποστολές στον Δέρσιο, αδειάζοντας το πρώτο σιφόνι το 2003 (διπλασιάζοντας το βάθος και υπερ τριπλασιάζοντας το μήκος του σπηλαίου). Φέτος, αποστολές έγιναν σχεδόν κάθε σαββατοκύριακο από τον Ιούνιο μέχρι και τα τέλη Σεπτεμβρίου (εξαιρώντας τον Αύγουστο). Οι φετινές επίμονες προσπάθειες της ομάδας του Σ.ΕΛ.Α.Σ. να αδειάσουν και άλλα σιφόνια του σπηλαίου είχαν ως αποτέλεσμα να εξερευνηθούν νέα τμήματα του σπηλαίου σε μήκος 570μ. Ελπίζω μετά την Πανελλήνια να έχουμε την ευκαιρία να τα παρουσιάσουμε στο SPELEONEWS.

Το σαββατοκύριακο 24-25 Σεπτεμβρίου, είχαμε ανέβει τρεις σπηλαιολόγοι από την Αθήνα - ο υπογράφων με τους Νίκο Μητσάκη και Κομνηνό Μπουτάρα. Στην αποστολή συμμετείχε και ο Θεοδόσης Κουρμπέλης, σπηλαιολόγος - μέλος του συλλόγου και κάτοικος της περιοχής.

Ο Κομνηνός επέστρεψε στην Αθήνα το βράδυ του Σαββάτου και του δώσαμε τα τηλέφωνα των ετέρων ημίσεών μας να τις πάρει και να τους πει πως την Κυριακή θα αργούσαμε να βγούμε για να μην ανησυχήσουν. Είχαμε καλοσυνηθίσει τελευταία να φεύγουμε με φως ημέρας από το οροπέδιο, αλλά οι δουλειές που ήταν να γίνουν σ'αυτή τη δόση θα μας καθυστερούσαν.

Το πρωί καθώς ετοιμαζόμασταν να μπούμε είπαμε και του Θεοδόση να πάρει τηλέφωνο τη Νίκη στην Αθήνα σε περίπτωση που δεν τον παίρναμε εμείς τηλέφωνο μέχρι τη μία π.μ. της Δευτέρας, υπολογίζοντας ότι θα είχαμε τελειώσει και θα είχαμε βγει με ευκολία πολύ νωρίτερα. Μπήκαμε εγώ και ο Νίκος λίγο μετά τη μία μ.μ. της Κυριακής και ξεκινήσαμε τις δουλειές της ημέρας – χαρτογράφηση/ σκαρίφημα και μετά ξαρμάτωμα από κάτω (-161μ) μέχρι έξω.

Αίτια του συμβάντος
Στη λεγόμενη "βίδα", λίγα μέτρα μετά την ανάβαση με το σχοινί υπάρχει μια μικρή ανάβαση 2- 3 μέτρων σε βράχους που απαιτεί λίγο σκαρφάλωμα. Εκεί, μάλλον λόγω οικειότητας με το σημείο (το έχω περάσει γύρω στις 15 φορές φέτος), γίνανε δύο λάθη ταυτόχρονα που με οδήγησαν τώρα στο κρεβάτι της ανάρρωσης.

Πρώτο : δεν είχα το βάρος του σώματος σε τρία σημεία, όπως απαιτεί η κοινή λογική και
Δεύτερο : δεν είχα ελέγξει καλά τη σταθερότητα της πέτρας στην οποία μετέφερα όλο μου το βάρος με αποτέλεσμα να φύγει από την θέση της.

Αν είχαν συμβεί το ένα από τα δύο μόνο, δεν θα διαβάζατε τώρα το κείμενο - επειδή όμως συνδυάστηκαν τα δύο λάθη, προχωρήσαμε στο αποτέλεσμα:

Τι έγινε
Έφυγα με την πλάτη πλαγίως στο κενό από ύψος περίπου 2 μέτρων . Κουτούλησα στο πλαϊνό τοίχωμα με την πλάτη (με το σακίδιο, δηλαδή) και το κράνος. Από εκεί γλίστρησα/έπεσα άλλο λίγο (το πλαϊνό τοίχωμα ήταν επικλινές) και κατέληξα πάλι ανάσκελα με το κράνος να χτυπάει το δάπεδο. Η κάθετη πορεία είχε σταματήσει. Τράβηξα μια ανάσα και χάρηκα που ζούσα.

Για κακή μου τύχη όμως, είχε πέσει το αριστερό πόδι ανάμεσα σε δύο πέτρες/βράχους και είχε σφηνώσει. Για ακόμα χειρότερή μου τύχη, το σώμα μου συνέχισε να κινείται οριζόντια μετά την πτώση και έτσι δημιουργήθηκε μοχλός που τον ένιωσα σαν μια αφύσικη κίνηση μέσα στον αστράγαλο. Αμέσως μετά ένιωσα μια ζεστασιά να χύνεται στο εξωτερικό μέρος του αστράγαλου και θυμάμαι να μου κάνει εντύπωση, γιατί το σκίσιμο το ένιωσα από την εσωτερική πλευρά. Κάπου εδώ και πριν μάλλον βγάλω μια φωνή πόνου, είχε φτάσει και ο Νίκος στην κορυφή της ανάβασης ίσα ίσα να με δει να παίρνω την τελική μου μεταπτωσιακή θέση.

Άμεσες αντιδράσεις
"Είμαι καλά, με πονάει ο αστράγαλος" του λέω. Με άφησε λίγο να ηρεμήσω και να ελέγξω γενικά και τα άλλα μέλη μου. Με ρώτησε αν μπορούσα να το πατήσω, του είπα πως μάλλον ναι και μου λέει πως πρέπει να κουνηθούμε σε σημείο άλλο, γιατί σε περίπτωση βροχόπτωσης (περίπτωση καθόλου απίθανη το συγκεκριμένο σαββατοκύριακο) εκεί που ήμασταν δεν θα ήταν καλά. Εγώ χάρηκα και πήρα θάρρος από το γεγονός ότι είχε μπει σε λειτουργία το τσεκ-λιστ της διάσωσης και βρισκόμουν με άτομο σαν τον Νίκο. Οπότε, αφού είδαμε ότι δεν υπέφερα ιδιαίτερα ξεκινήσαμε τη διαδικασία να βγω από το επικίνδυνο σημείο - όπως είπε και ο Νίκος: "Τώρα που είναι ζεστό πρέπει". Ανακοίνωσε την ώρα: ήταν οκτώ και μισή και ξεκινήσαμε.

Μετακίνηση μετ' εμποδίων
Έλα όμως που δεν μπορούσα να το πατήσω το άτιμο... Με το ένα πόδι λοιπόν, τα χέρια και το αριστερό γόνατο ξεκίνησα την ανάβαση για να βγω στο ίσιωμα της βίδας. Το δεξί καλάμι είχε φάει και αυτό χτύπημα αλλά τα κατάφερα με μπόλικο τράβηγμα από τον Νίκο και λίγο πόνο όταν έπεφτα πάνω σε πέτρες και άλλα εμπόδια. Μου εξήγησε ο Νίκος ότι δεν έπρεπε να μείνουμε εκεί και ότι έπρεπε οπωσδήποτε να βγούμε και από την τραβερσούλα της λίμνης. Μου εξήγησε αργότερα πως θα ζόριζε υπερβολικά την διάσωση το τμήμα αυτό. Ανέβηκε ο Νίκος την ανάβαση με το ξεροπήγαδο που πάει προς την αίθουσα με την λίμνη, ακολούθησα και εγώ. Με έδεσε από τον κεντρικό και τραβούσε και αυτός από πάνω με το ζουμάρ. Γέρνοντας λίγο στο τοίχωμα, λίγο στον Νίκο, έφτασα στη βάση της ανάβασης πάνω από την λίμνη. Εκεί ανέβηκε και αρμάτωσε δεύτερο σχοινί ο Νίκος και κατέβηκε να κάτσει δίπλα μου διευκολύνοντας έτσι την κατάσταση. Στην τραβέρσα και πάλι με έδεσε από το κεντρικό ο Νίκος και με τράβηξε σαν σκυλάκι μέχρι το τέλος της λιμνούλας.

Should I stay or should I go now?
Εκεί ξανακοιτάξαμε τη στρατηγική μας - και είχαμε φύγει πλέον από το επικίνδυνο για πλημμύρα σημείο και είχαμε βγει από τα στενά που θα δυσκόλευαν την ενδεχόμενη μεταφορά φορείου. "Λοιπόν," μου λέει, "ή βγαίνουμε μόνοι μας - που είναι και το καλύτερο, όσο αργά και να βγούμε, ή κάνουμε τώρα θερμό σημείο και περιμένουμε - οπότε θα βγούμε αύριο το βράδυ."

Εγώ είχα πάρει πολύ θάρρος από τη μέχρι τότε επιτυχία - είχαμε καταφέρει να με σηκώσει γύρω στα 20μ σε κάθετο άξονα και γύρω στα 40μ σε οριζόντιο από το σημείο πτώσης. Ήξερα ότι είχαμε ξεκινήσει από το σημείο 21 της χαρτογράφησης και τώρα βρισκόμασταν στο σημείο 13 - όλο το σαββατοκύριακο σκαρίφημα/αποτύπωση έκανα και τα ήξερα καλά τα σημεία. Μας έμεναν γύρω στα 146μ οριζόντιας πορείας και γύρω στα 50μ κάθετα.

Είχαμε ακόμα δρόμο, αλλά προτιμούσαμε και οι δύο να βγούμε μόνοι μας, όσο και να μας ζόριζε, προκειμένου να προλάβουμε και την κλήση του Θεοδόση προς τη Νίκη, και μετά προς τη σπηλαιοδιάσωση. Ο δρόμος μπροστά ήταν ανώμαλος (για κάποιον στα τέσσερα, ιδιαίτερα ανώμαλος) και υπήρχαν ακόμα τέσσερις αναβάσεις με σχοινιά για να φτάσουμε στη διπλή ανάβαση της εισόδου.

Το πήραμε απόφαση. Ξεκινήσαμε.

Προχωρώντας προς την λίμνη
Μπουσουλώντας, κρατώντας τον Νίκο για στήριξη, σέρνοντας τον εαυτό μου πάνω από βράχους και εμπόδια και με το κόλπο με το ζουμάρ σε σχοινί δεμένο στον κεντρικό μου προχωρήσαμε σιγά σιγά στην είσοδο.

Στην είσοδο του δεύτερου παρακλαδιού, βρήκαμε τους σάκους με τα καταδυτικά. Ήδη κουβαλούσε ο Νίκος υλικά που είχε ξαρματώσει, τα προσωπικά αντικείμενα και των δύο, το θύμα και τώρα και τις μπουκάλες...

Με άφηνε να προχωράω με το πάσο μου και φρόντισε να πάνε όλοι οι σάκοι μέχρι τη λίμνη της εισόδου. Είχα φτάσει σε τέτοιο σημείο κούρασης που κάθε λίγα μέτρα πορείας απαιτούσαν σχεδόν ισάριθμα λεπτά ξεκούρασης.

Αντίβαρο στη λίμνη
Εκεί ο Νίκος ετοίμασε αντίβαρο να με ανεβάσει. Δεν υπήρχε τροχαλία. Συνήθως έχει πάντα μαζί του αλλά από τον Ιούλιο η τροχαλία βρίσκεται στη Ρωσία μαζί με όλα του τα προσωπικά υλικά. Για τον λόγο αυτό, στήθηκε το σύστημα με καραμπίνερ - με μεγάλες απώλειες ενέργειας σε τριβές: τόσο μεγάλες απώλειες που παρά τη διαφορά μας σε βάρος δυσκολευτήκαμε και οι δύο να με σηκώσει, παρόλο που τράβαγα και εγώ με το ζουμάρ. Στην τελευταία ανάβαση έδεσε και τις μπουκάλες από κάτω για παραπάνω βάρος και επιτέλους βρέθηκα πάλι έξω.

Σύρθηκα κάποια απόσταση και με βοήθησε και ο εξίσου ταλαιπωρημένος Νίκος μέχρι το δρόμο όπου τον περίμενα να φέρει το αμάξι από την καλύβα - ευτυχώς είχαμε μαζέψει λίγο τα πράγματα το πρωί πριν μπούμε. Δωδεκάμισι είχαμε βγει. Ήταν μια διαδρομή είκοσι λεπτών για 'μένα - την κάναμε τέσσερις ώρες, αλλά την κάναμε.

Επόμενα βήματα
Ιδιαίτερα ευχαριστημένοι με τις επιδόσεις μας ξεκινήσαμε για τον Τυρό να πιάσει σήμα το κινητό και να ακυρώσουμε τον συναγερμό. Ο Θεοδόσης είχε πάρει τη Νίκη, η οποία (ευτυχώς) θεώρησε σκόπιμο να περιμένει λίγο πριν πάρει την σπηλαιοδιάσωση.

Πήγαμε (μέσω Άργους για σουβλάκια, εννοείται) στον Ευαγγελισμό που εφημέρευε. Δεν τους φάνηκε πολύ περίεργο ότι τραύμα που συνέβη στις 8.30 μ.μ. έφτανε να το δούνε στις 5.30 το επόμενο πρωί. Ούτε οι λάσπες τους τράβηξαν την προσοχή. Δεν τους άρεσε ότι το ψευτοπάταγα που και που για τέσσερις ώρες - αλλά τι να κάνουμε; Μου έκαναν ακτίνες, μου το χώσανε σε γύψο-νάρθηκα παρά τις κράμπες που με έπιασαν εκείνη την ώρα και έφυγα με διάγνωση "διάστρεμμα β' βαθμού".

Σήμερα που γράφω είναι Πέμπτη απόγευμα. Δεν το έχω πατήσει ακόμα το πόδι αλλά δεν πονάει πια συνέχεια. Απ' ό,τι φαίνεται θα αργήσω λίγο να οδηγήσω και λίγο παραπάνω να κατέβω βάραθρο.

Συμπεράσματα
Καλό θα ήταν να μην υποτιμάμε τον οποιοδήποτε υπόγειο χώρο ειδικά όταν είναι και οικείος.
Θα πρέπει να βελτιώσω λίγο το στυλ σκαρφαλώματος...
Αν ήμασταν τρεις, θα τελειώναμε πολύ πιο γρήγορα.
Η τροχαλία είναι όντως χρήσιμη.
Οι γνώσεις διάσωσης/αντίβαρου/κλπ είναι μάλλον απαραίτητες να τις έχει ένα τουλάχιστον μέλος της κάθε αποστολής (αν δεν ήταν ο Νίκος ή κάποιος με αντίστοιχες γνώσεις δεν θα έβγαινα έτσι "εύκολα").
Λειτούργησε πολύ θετικά για την ψυχολογία μας το ότι δεν περιμέναμε τη διάσωση αλλά ξεκινήσαμε για έξω - ένιωθα ότι κάτι κάναμε θετικό.

Επιστροφή

Κυριακή πρωί και τι καλύτερο από καφέ με φίλους στη Συκιά.

Ο Δημήτρης Καραγιάννης, μέλος του Φ.Ο.Σ., είχε ανακοινώσει από βραδύς ότι θα πήγαινε για προπόνηση στη Συκιά την Κυριακή 24 Σεπτεμβρίου 2005, με τα μέλη (του Φ.Ο.Σ. ή και άλλων συλλόγων) που θέλουν να ενταχθούν στη ΣΠΗΛΑΙΟΔΙΑΣΩΣΗ. Το πρόγραμμα περιλάμβανε πρακτική εξάσκηση σε μεθόδους αυτοδιάσωσης, δημιουργία πολύσπαστου και αντίβαρου.

Έτσι λοιπόν ξυπνήσαμε την Κυριακή (εγώ και η Έλενα Λάλου) και πήραμε το γνωστό και πολυταξιδευμένο δρόμο για τη Συκιά Βάρης, όπου βρήκαμε ήδη «στα σκοινιά» τον Δημήτρη Καραγιάννη και τον Κώστα Αδαμόπουλο με τα εκπαιδευόμενα μέλη του Φ.Ο.Σ. (Στέλλα, Βαλάντης Σταυρουλάκης, Νίκος Πασπαλιάρης) και του Σ.ΕΛ.Α.Σ. (Ανδρέας Θεοδωρόπουλος).

Τα μέλη του Φ.Ο.Σ. κατάφεραν να απεγκλωβίσουν σπηλαιολόγο χρησιμοποιώντας την τεχνική αυτοδιάσωσης με αντίβαρο και στη συνέχεια εξασκηθήκανε στα αντίβαρα και στο στήσιμο πολύσπαστου.

Παρά τις πολύ καλές προσπάθειες των εκπαιδευόμενων να εντυπωσιάσουν με τις δυνατότητές τους, την παράσταση έκλεψαν τα «Καραγιαννόπουλα», Σταματία-Άρτεμις και Νίκος-Φοίβος, όπου έκαναν την πρώτη τους κατάβαση σε βάραθρο.

Όταν φτάσαμε τα παιδιά ήταν ήδη κάτω, προς μεγάλη μας έκπληξη και έμειναν κάτω καθ' όλη τη διάρκεια εξάσκησης σε τεχνικές αυτοδιάσωσης.

Στη συνέχεια ο Δημήτρης ανέβηκε επάνω και με τη χρήση πολύσπαστου ανέβασε τα παιδιά στην επιφάνεια, τα οποία έγιναν άριστα μοντελάκια για φωτογράφηση. Να υποθέσω ότι είναι, αν όχι τα πρώτα, από τα λίγα παιδιά σε αυτή την ηλικία που έχουν κιόλας κατέβει σε βάραθρο, τουλάχιστον στην Ελλάδα. Αναρωτιέμαι αν θα τα πιστεύουν οι συμμαθητές τους στο σχολείο!!!

Τα πιτσιρίκια φάνηκαν να ευχαρίστιουνται το «καινούργιο τους παιχνίδι» και εμείς χαρήκαμε που μπορούμε να θεωρούμε σχεδόν σίγουρους άλλους δύο σπηλαιολόγους.

Επιστροφή

Πεισσότερες φωτογραφίες:

Έχουν περάσει κιόλας δύο χρόνια από τότε που σε κάποια ορειβατική συνάντηση εντοπίσαμε στον Πάρνωνα έναν εντυπωσιακό καταρράκτη. Για την ακρίβεια το πρόγραμμα περιελάμβανε κατάβαση από το οροπέδιο στο κάστρο της Ωριάς (θέση Ξηροκάμπι) μέχρι τον τελευταίο καταρράκτη του ρέματος που οι ντόπιοι ονομάζουν ρέμα της Λεπίδας.

Μετά την παρέλευση δύο και πλέον ετών ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και αποφασίσαμε να αρματώσουμε το φαράγγι, έτσι ώστε η κατάβαση να γίνεται με ασφάλεια μέσα από το νερό. Το αρμάτωμα έγινε στα πλαίσια της φετινής συνάντησης Ορειβατών και Οικολόγων που οργανώθηκε από τον ΣΑΟΟ. (Σύνδεσμο Αρκάδων Ορειβατών και Οικολόγων). Ο Όμιλος Φίλων Βουνού και Θάλασσας (ΟΦΒΘ) αποτέλεσε τον «συνδετικό κρίκο» και προσέφερε το τρυπάνι και το μεταφορικό μέσο. Ο ΦΟΣ έβαλε τα υλικά και την τεχνογνωσία δια χειρός του υπογράφοντος. Τέλος ο ΣΕΛΑΣ συμμετείχε με δύο έμπειρα στελέχη του και παλιούς καλούς φίλους., τον Κομνηνό Μπουτάρα και την Μαργαρίτα Κανελλίδου. Όπως βλέπετε κι εσείς το αρμάτωμα ήταν μια πραγματικά (μικρή) διασυλλογική «αποστολή». Το ημερολόγιο μας έγραφε 5 Ιουνίου 2005.

Δεν θα αναφερθώ εδώ στα (αναπόφευκτα) προβλήματα στην συνεννόηση μας μιας και ο Κομνηνός και η Μαργαρίτα θα με συναντούσαν στον Βόρειο Πάρνωνα (στην Καστάνιτσα συγκεκριμένα) ερχόμενοι από τον Νότιο Πάρνωνα (το σπηλαιοβάραθρο του Δέρσιου). Εν πάσει περιπτώσει τα όποια προβλήματα ξεπεράστηκαν και ο στόχος επετεύχθη!

Κινούμενοι λοιπόν από Καστάνιτσα (ένα χωριό που πραγματικά αξίζει να επισκεφτείτε) κατευθυνόμαστε προς το χωριό Σίταινα και μετά προς το χωριό Πλάτανος. Στην πρώτη φουρκέτα μετά το χωριό αφήνουμε το αυτοκίνητο. Το φαράγγι είναι στα αριστερά μας. Το σημείο είναι χαρακτηριστικό: υπάρχει γέφυρα, από κάτω μας κυλά το ποτάμι (όταν έχει νερό), υπάρχουν ταμπέλες του Δασαρχείου. Αν ερχόμαστε από τον άλλο δρόμο (Άστρος – Μονή Μαλεβής) φτάνοντας στης Ορεινή Μελιγού, θα έπρεπε να στρίψουμε προς Πλάτανο και να ακολουθήσουμε τις ίδιες οδηγίες, ανάποδα τώρα.

Αφού αφήσουμε τώρα το ένα αυτοκίνητο (από όποιο δρόμο κι αν φτάσαμε) φεύγουμε με το άλλο αυτοκίνητο για να ακολουθήσουμε την διαδρομή Ορεινή Μαλιγού – Αγιάννης – θέση Ξηροκάμπι. Αν διαθέτουμε 4Χ4 ή αυτοκίνητο που να μπαίνει σε χωματόδρομο λίγο μετά από τη στροφή που αφήσαμε το αυτοκίνητο μας υπάρχει στα αριστερά χωματόδρομος που συντομεύει κατά πολύ τη δαιαδρομή. Όπως κι αν κινηθούμε όμως, 3 χλμ μετά το χωριό Αη Γιάννης φτάνουμε στο Ξηροκάμπι. Οι εναλλακτικές λύσεις είναι να βάλουμε το αυτοκίνητο στο χωματόδρομο που φεύγει αριστερά ή να ζαλωθούμε τον εξοπλισμό και να ξεκινήσουμε.

Το φαράγγι είναι πλέον μπροστά μας και αδύνατον να το χάσουμε. Άλλωστε όλα τα νερά το οροπεδίου από εκεί αποστραγγίζονται…

Το υψόμετρο απ΄ όπου ξεκινά η πορεία μας είναι τα 740 μέτρα και η κατάληξη τα 550 μέτρα. Τα πρώτα 3 κατεβάσματα βγαίνουν και με jump, αλλά υπάρχουν και ασφάλειες. Μέχρι εκεί μπορούμε να κατέβουμε με μικρή σχετικά δυσκολία. Μετά πέφτουμε σε έναν καταρράκτη 42 μέτρων. Ακολουθεί μια μικρή διάσχιση 15 λεπτών περίπου (απ' όπου μπορούμε και να διαφύγουμε από ένα χωματόδρομο που βρίσκουμε στα δεξιά όπως κατεβαίνουμε) και μετά ακολουθούν τέσσερα μικρά κατεβάσματα (βγαίνουν jump, αλλά υπάρχει ασφάλεια και γενικά …προσέχουμε). Έως εκεί έχουμε την δυνατότητα να επιστρέψουμε. Μετά, το φαράγγι θέλει ιδιαίτερη προσοχή, ειδικά αν υπάρχει πολύ νερό. Συναντάμε λοιπόν μία από τις εντυπωσιακότερες χύτρες που έχουμε συναντήσει σε φαράγγι: πάνω από έξι μέτρα βάθος (την είδαμε χωρίς νερό και γι αυτό η εκτίμηση του βάθους) . Εάν λοιπόν με πολύ νερό επιζήσεις από την χύτρα, το νερό σε πετάει σε μια μικρότερη (βάθους δύο περίπου μέτρων) και αν καθαρίσεις και από κει βγαίνεις σε έναν καταρράκτη 70 μέτρων… Οπότε με πολύ νερό, προσοχή και μόνο προσοχή… Φυσικά ασφαλίστηκε μια ωραιότατη τραβέρσα που παρακάμπτει όλη αυτή την «υγρή κόλαση»…

Για χάρη της ιστορίας και μόνο θα αναφέρουμε την εμπειρία μας στον τελευταίο αυτό καταρράκτη. Αυτός λοιπόν ανοίγει σαν βεντάλια σε ένα πλάτος δεκαπέντε με είκοσι μέτρα περίπου. Μαζί μας είχαμε ένα πενηντάρι και ένα εξηντάρι σκοινί. Ο υπογράφων αρματώνει στην αρχή του καταρράκτη και ο Κομνηνός ξεκινά να κατεβαίνει. Έχουμε συμφωνήσει πως θα αρματώσει κάπου στη μέση και έτσι θα σπάσουμε τον καταρράκτη στα δύο… Ψάχνει δεξιά και βλέπει μόνο σταλαγμιτικό υλικό, αριστερά το ίδιο. Σε αυτό το υλικό είναι φυσικά αδύνατο να χρησιμοποιήσεις τρυπάνι. Συνεχίζει και ψάχνει … ψηλότερα, χαμηλότερα τα ίδια χάλια… Ανεβαίνει πάλι πάνω μαζί μας. Αρχίζει ο προβληματισμός… «Να γυρίσουμε πίσω». Κακή σκέψη: δύο ώρες περπάτημα το λιγότερο… «Να κατεβούμε και να αφήσουμε το σκοινί». Επίσης κακή σκέψη… Ένα ταξίδι μέχρι τον Πάρνωνα για την περισυλλογή ενός εκτεθειμένου στον ήλιο επί μια βδομάδα σκοινιού δεν ήταν και κάτι που μας ξετρέλαινε… Προβληματισμός… Τελικά η λύση βρέθηκε… Ένωση των σκοινιών , κατάβαση από έναν της ομάδας, περισυλλογή του σκοινιού από τους εναπομείναντες «πάνω», οι οποίοι και θα κινούντο προς τα πίσω. Ο… «ολοκληρώσας» την κατάβαση έφτασε στο αυτοκίνητο μετά από 15 λεπτά περίπου και ξεκίνησε για την περισυλλογή. Η ομάδα επανενώθηκε με απόλυτη ακρίβεια χρονικά και χωρικά. Τη στιγμή που οι πάνω έφταναν στο χωματόδρομο, ο κάτω κατέβαινε το τελευταίο του κομμάτι…

Γενικά πρόκειται για ένα εύκολο, σύντομο, με μικρές τεχνικές, απαιτήσεις φαράγγι, παρά τους μεγάλους καταρράκτες. Αλλά με πολύ νερό χρειάζεται μεγάλη προσοχή… Άλλωστε η μετατροπή της κατάβασης φαραγγιών από ένα παιχνίδι με τα ύψη και το νερό σε θανάσιμο παιχνίδι είναι μια και μόνο ανάσα…

Επιστροφή

Περισσότερες φωτογραφίες:

Δείτε το πρόγραμμα της 8ης ΠΣΣ και δηλώστε συμμετοχή στη διεύθυνση http://www.fhs.gr/8hpss

ΣΗΜΕΙΩΣΗ 1: Η ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ ΕΧΕΙ ΟΡΙΣΤΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 29/10 ΑΠΟ ΤΙΣ 09:00 ΈΩΣ ΤΙΣ 13:00 ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΟΥ ΚΕΔΡΟΥ. ΟΣΟΙ ΕΧΟΥΝ ΚΑΡΤΑ ΑΙΜΟΔΟΤΗ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΝΑ ΤΗΝ ΕΧΟΥΝ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ 2: ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΙΚΟ (ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ…) ΜΠΟΡΕΙ ΟΜΩΣ ΝΑ ΥΠΟΣΤΕΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΜΙΚΡΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΕΑΝ ΤΟ ΘΕΩΡΗΣΟΥΜΕ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ

Επιστροφή

Η ταινία που από καιρό περιμέναμε την άφιξή της. Επιτέλους μία ταινία με σπηλαιολογικό περιεχόμενο. Ακούσαμε πολλά και διαβάσαμε ακόμα περισσότερα.
Η δική μας γενική εντύπωση δεν είναι αρνητική. Κάθε άλλο. Για περιπέτεια του είδους της, είναι αρκετά καλή.

Το στόρυ: Μία ομάδα μισθοφόρων χάνεται σε ένα τεραστίων διαστάσεων σπήλαιο στα Καρπάθια όρη, στη Ρουμανία.
Αρκετά χρόνια αργότερα μία ομάδα πολύ έμπειρων σπηλαιολόγων, σπηλαιοδυτών, σπηλαιοβιολόγων, καλείται να εξερευνήσει το σπήλαιο από βιολογικής σκοπιάς μιας και εικάζεται ότι η σπηλιά ίσως στεγάζει ένα καινούριο οικολογικό σύστημα.
Η ομάδα θα βρεθεί μπροστά σε ένα σπήλαιο πέραν κάθε φαντασίας και εκεί θα δεχτεί επίθεση από τα τέρατα του σπηλαίου, που δεν είναι τελικά άλλοι από τους εξαφανισμένους μισθοφόρους οι οποίοι τελικά μεταλλάχτηκαν σε τέρατα κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στη σπηλιά, αφού προσβλήθηκαν από ένα παράσιτο του σπηλαίου.

Το σπήλαιο: Γιγαντιαίες αίθουσες με σχετικά καλό σταλακτιτικό διάκοσμο…θα μπορούσαν να είναι μικρότερες και πιο στολισμένες.
Εκπληκτικοί υποβρύχιοι διάδρομοι (ας μην ξεχνάμε ότι αυτοί είναι πραγματικοί μιας και τα υποβρύχια πλάνα είναι τραβηγμένα σε σπήλαιο της Αμερικής)
Μεγάλοι καταρράκτες, νεροτσουλίθρες και πολύ όμορφες λίμνες.
Εύκολες αίθουσες χωρίς καμία δυσκολία στην μετακίνηση.
Μαύρο σε χρώματα σπήλαιο, αλλά πολύ καθαρό μιας και πουθενά δεν συναντάμε λάσπες κλπ
Αίθουσες πάγου από όπου οδηγείσαι σε αίθουσες με φωτιές (εάν έβαζαν μόνο την αίθουσα πάγου, θα ήταν πιο υποφερτά τα πράγματα).

Τι είδαμε: Ακούραστους σπηλαιολόγους, να τραβάνε τα πάνδεινα και να μην λαχανιάζουν καν.
Σπηλαιοκατάδυση χωρίς μέτρα ασφαλείας από την οποία πάντα βγαίνεις ασφαλής.
Μετά από καρδιο-αναπνευστική αναζωογόνηση η πρωταγωνίστρια τρέχει να γλυτώσει σα να σηκώθηκε μόλις από το κρεβάτι της.
Μεταφορά καταδυτικού εξοπλισμού, χωρίς ίχνος δυσκολίας.
Μετάβαση από βράχο σε απέναντι βράχο με άλμα, χωρίς καμία ασφάλεια (αυτό το ξαναείδαμε στο Vertical Limits το 2000).

Τι θα θέλαμε να βλέπαμε και στις δικές μας αποστολές: Μέθοδος χαρτογράφησης με υπέρηχους και άμεση αποτύπωσή της σε Η/Υ.
Φιάλη οξυγόνου που επιτρέπει την συνεχή παραμονή στο νερό για 24 ώρες (η κατανάλωση δηλαδή μετριέται σε ώρες;;;;)
Κατάβαση σε σπήλαιο με μηδαμινή μεταφορά εξοπλισμού (σπηλαιολογικού, αναρριχητικού, καταδυτικού, ιατροφαρμακευτικού, εργαστηριακού, διαμονής και σίτισης), αλλά και χωρίς να λείψει τίποτα από τους σπηλαιολόγους

Κακά λογάκια: Η πρώτη καταδυτική σκηνή της ταινίας (εξελίσσεται σε θάλασσα) είναι απίστευτα τραβηγμένη. Μας θυμίζει βέβαια παλαιούς γνώριμους μέσα από τον ΣΠΕΛΕΟ, που έχουν κάνει ουκ ολίγες καταδύσεις αυτού του στυλ, αλλά αναιρούν όλους τους κανόνες της σπηλαιοκατάδυσης.
Το κράνος είναι απαραίτητο όπου δεν χαλάει η κόμμωση και το image του πρωταγωνιστή…τουλάχιστον το χρησιμοποιούσαν σε στενέματα όπου όλως τυχαίως, χρειαζόταν τελικά.
Όσο για το ότι η πρωταγωνίστρια είχε σπηλαιολογική εμφάνιση με καυτό κοντό σορτσάκι και εξώκοιλο μπουστάκι, εδώ θα της δώσουμε ένα δίκιο μιας και ήταν έτοιμη για αναρρίχηση, όπου εκεί δεν επιτρέπεται η σπηλαιολογική φόρμα (εκτός και αν θες ντε και καλά να τσακιστείς).
Οι πρωταγωνιστές έβλεπαν τους φίλους τους να χάνονται και αντιδρούσαν με απίστευτη ψυχραιμία δεδομένου του ότι τους κηνυγούσαν τέρατα σε ένα σπήλαιο στο οποίο είχαν αποκλειστεί λόγω φραγής της διαδρομής από την οποία μπήκανε, δεν θα τους αναζητούσε κανένας για τις επόμενες 12 ημέρες, η ομάδα διάσωσης ήταν αυτοί οι ίδιοι, οπότε και να τους αναζητούσε κάποιος δεν θα ήταν όσο καλός όσο αυτοί και ψάχνανε στα τυφλά μία πιθανή δεύτερη έξοδο…μπράβο παιδιά!

All time classics : Όλοι οι «ήρωες» ήταν «super ήρωες», με άριστες επιδόσεις και φυσικά άριστη σωματική κατανομή, τόσο για τους άντρες, όσο και για τις γυναίκες.
Κλείσιμο ταινίας με το κλασικό πλέον στυλ "I'll be back".

Οι fun του είδους θα ενθουσιαστούν με την ταινία, ενώ οι περισσότερο απαιτητικοί και ρεαλιστές θα πρέπει να αρκεστούν με το σπηλαιολογικά πολύ καλύτερο υλικό που κυκλοφορεί σε όλους τους σπηλαιολογικούς συλλόγους (βλ. DVD Voronia -Μααρά-Δέρσιου-Ντελίνα κλπ σε ΣΠΕΛΕΟ και ΣΕΛΑΣ).

Επιστροφή

Περισσότερες φωρογραφίες:

Σπήλαιο Ανδρίτσας:

Τον Ιανουάριο του 2004, τετραμελής ομάδα σπηλαιολόγων του ΣΠΕΛΕΟ, έκπληκτοι αντίκρισαν βυζαντινά ευρήματα κατά τη διάρκεια μιας σπηλαιολογικής αποστολής – εξερεύνησης.

Τον Αύγουστο του 2005 στο 14ο Παγκόσμιο Συνέδριο Σπηλαιολογίας, η Ελένη Κόνιαρη, μέλος αυτής της ομάδας, έκανε την πρώτη σπηλαιολογική ανακοίνωση για το σπήλαιο Ανδρίτσας.

Τον Σεπτέμβριο του 2005, το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, φιλοξένησε αυτά τα ευρήματα στα πλαίσια της έκθεσης: «Σπήλαιο Ανδρίτσας – Μοιραίο Καταφύγιο».

Τον Οκτώβρη του 2005, το SPELEONEWS για πρώτη φορά έχει αφιέρωμα στο σπήλαιο Ανδρίτσας.

Το αφιέρωμα περιλαμβάνει λίγα λόγια για την έκθεση του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου, την ομιλία της κας Κόνιαρη στο 14 ο ΠΣΣ, το χρονικό εξερεύνησης του σπηλαίου, καθώς και μέρος της έκθεσης της αποστολής του ΣΠΕΛΕΟ που κατατέθηκε στην Εφορεία Παλαιοανθρωπολογίας - Σπηλαιολογίας και τέλος πλούσιο φωτογραφικό υλικό, τόσο από την έκθεση, όσο και από το σπήλαιο Ανδρίτσας, τραβηγμένο από τις πρώτες στιγμές που το παρελθόν συναντήθηκε με το παρόν.

Τις στιγμές που οι Αναστασόπουλος, Ζούπης, Κάρκου και Κόνιαρη αντίκρισαν αυτόν τον ιστορικά πολύτιμο θησαυρό.

Επιστροφή

Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2005 και ώρα 20:00, το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο (ΒΧΜ) εγκαινιάζει τη νέα του Έκθεση «Σπήλαιο Ανδρίτσας, Μοιραίο Καταφύγιο» και είναι όλοι εκεί: Ο Υφυπουργός Πολιτισμού κος Πέτρος Τατούλης, η προϊσταμένη της Εφορείας Παλαιοανθρωπολογίας-Σπηλαιολογίας (ΕΠΣ) κα Σταυρούλα Σαμαρτζίδου, ο Δήμαρχος Λέρνας κος Λουκάς Κουβαράς, ο αντιδήμαρχος Λέρνας κος Μίλλης Γιάννης, ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Λέρνας κος Δημήτρης Κρίγγος, ο πρόεδρος της Σπηλαιολογικής Ομοσπονδίας Ελλάδος κος Κώστας Ζούπης και πολλοί ακόμα επώνυμοι και ανώνυμοι επισκέπτες.

20:00, την έκθεση ανοίγει ο διευθυντής του μουσείου κος Δημήτρης Κωστάντιος, βγάζοντας μία ομιλία για τις εκθέσεις που φιλοξενεί το μουσείο και τον τρόπο με τον οποίο στήθηκε η έκθεση για να δίνει στον επισκέπτη την εντύπωση ότι βρίσκεται σε χώρο σπηλαίου. Μίλησε για την ιστορία που εικάζεται ότι εξελίχτηκε μέσα στο Μοιραίο Καταφύγιο, το Σπήλαιο Ανδρίτσας: «Τουλάχιστον 33 άτομα, κυρίως παιδιά, έφηβοι και νέες γυναίκες, χριστιανοί κάτοικοι ενός γειτονικού στο σπήλαιο οικισμού, κατέφυγαν εκεί για να ξεφύγουν όπως φαίνεται από κάποιον κίνδυνο. Είχαν μαζί τους αρκετές προμήθειες, νερό, τρόφιμα και λυχνάρια για να βλέπουν στο σκοτάδι. Για αδιευκρίνιστο όμως λόγο βρήκαν τραγικό θάνατο αποκλεισμένοι μέσα στο σπήλαιο. Το περιστατικό μπορεί να σχετίζεται με κάποια εχθρική επίθεση, που χρονολογείται μετά το 575, σύμφωνα με τα νομίσματα, κυρίως, που έχουν βρεθεί μέχρι σήμερα στο σπήλαιο» .

Κλείνοντας, μίλησε για το εκπαιδευτικό πρόγραμμα «Σε μια εποχή αγωνίας» που αναμένεται να παρακολουθήσουν περισσότεροι από 3.000 μαθητές και τέλος ευχαρίστησε όλους όσους συνετέλεσαν στο στήσιμο της έκθεσης: Την Εφορεία Παλαιοανθρωπολογίας-Σπηλαιολογίας και το Υπουργείο Πολιτισμού, τους αρχιτέκτονες, τους συντηρητές, τους αρχαιολόγους, τους υπαλλήλους τους μουσείου, τους φύλακες, το προσωπικό καθαρισμού και τέλος πρόσθεσε και τους χορηγούς, που χωρίς αυτούς δεν θα πραγματοποιείτο αυτή η έκθεση.

Στη συνέχεια στο βήμα ανέβηκε η προϊσταμένη της ΕΠΣ, κα Σταυρούλα Σαμαρτζίδου και διάβασε τον λόγο της:

«Παράλληλα με την έκθεση πιστεύω ότι δίνεται η ευκαιρία να γίνουν γνωστά ο ρόλος και η λειτουργία μιας, όχι γνωστής στους πολλούς, ειδικής υπηρεσίας του Υπουργείου Πολιτισμού, της Εφορείας Σπηλαιολογίας που έχει ως έργο την προστασία, έρευνα, μελέτη και ανάδειξη των σπηλαίων και των ευρημάτων τους. Έμμεσα πιστεύουμε ότι θα αντιληφθεί ο επισκέπτης και την ιδιορρυθμία και τη δυσκολία αλλά και την μοναδικότητα της έρευνας στα σπήλαια και το επίπονο έργο των σπηλαιολόγων που απαιτεί εξειδίκευση, συνεχή εκπαίδευση, αλλά κυρίως ζήλο και πάθος.»

Και συνεχίζει: «Καταλήγοντας θα ήθελα να αναφερθώ σύντομα σε εκείνους που εργαζόμενοι στις δύσκολες και επικίνδυνες συνθήκες του σπηλαιοβάραθρου της Ανδρίτσας έφεραν κυριολεκτικά στο φως τα ευρήματα και έκαναν δυνατή την πραγματοποίηση αυτής της έκθεσης. Αναφέρομαι στους σπηλαιολόγους όλων των ειδικοτήτων της Εφορείας μας που εργάστηκαν συνεχόμενα και ακαταπόνητα, μέρες και βδομάδες για την αποτύπωση, την έρευνα, την ανασκαφή του σπηλαίου μέσα στις ιδιαίτερες και αντίξοες συνθήκες μιας σπηλαιολογικής έρευνας» .

Τέλος στο βήμα ανέβηκε ο υφυπουργός κος Πέτρος Τατούλης, ο οποίος συνεχάρη την έκθεση και τους συντελεστές της.

Στη συνέχεια περάσαμε εις τα ενδότερα να θαυμάσουμε τα ευρήματα του σπηλαίου και τέλος η έκθεση άδειασε και οι παρευρισκόμενοι περάσανε στο «μπουφέ».

Στον προθάλαμο του κτιρίου υπάρχει η χαρτογράφηση του σπηλαίου Ανδρίτσας, φωτογραφίες, καθώς και σύντομη αναφορά στο ιστορικό εξερεύνησης και στα πρώτα συμπεράσματα της έρευνας.

Πιο συγκεκριμένα η ξενάγηση αρχίζει: «Το σπηλαιοβάραθρο Ανδρίτσας βρίσκεται στο ΝΔ τμήμα του Νομού Αργολίδας, στις παρυφές του όρους Ζάβιτσα, ανάμεσα στους οικισμούς Βελανιδιά και Ανδρίτσα του Δήμου Λέρνας, στη θέση Βιγλίτσα. Η πρώτη εξερεύνησή του έγινε από τις 29 έως τις 31 Ιανουαρίου του 2004 από την Εφορεία Παλαιοανθρωπολογίας-Σπηλαιολογίας νοτίου Ελλάδος και τον Σπηλαιολογικό Ελληνικό Εξερευνητικό Όμιλο. Τότε επιβεβαιώθηκε ότι το βάραθρο, βάθους 14μ., που ήταν ορατό από την επιφάνεια καταλήγει σε μία ευρύχωρη αίθουσα 75*65μ. με εντυπωσιακό λιθωματικό διάκοσμο τον οποίο συνθέτουν σταλακτίτες, σταλαγμίτες σταλαγμιτικές κολώνες, λιθωματικές κουρτίνες, δίσκοι και μικρές λεκάνες.»

Στην πρώτη αίθουσα γίνονται ψηφιακές προβολές φωτογραφιών του σπηλαίου και των ευρημάτων, έτσι όπως φωτογραφήθηκαν μέσα στο σπήλαιο.

Στη συνέχεια η δεύτερη, τρίτη και τέταρτη αίθουσα αποτελούν μία καλοστημένη προσπάθεια παρουσίασης των ευρημάτων όπως αυτά βρέθηκαν στον αρχικό τους χώρο. Επεξηγήσεις των εκθεμάτων υπάρχουν διακριτικά τοποθετημένες σε απόσταση από τα ευρήματα έτσι ώστε να μην αλλοιώνεται το συνολικό «ντεκόρ» της έκθεσης. Τα ευρήματα εκθέτονται πάνω σε ψιλή σκουρόχρωμη άμμο.

Στην τέταρτη αίθουσα βρίσκεται και ο χάλκινος σταυρός που βρέθηκε με χαραγμένο και στις δύο πλευρές το «Πάτερ ημών».

Τέλος, στην προσπάθεια να προσεγγίσει ο επισκέπτης το κλίμα του σπηλαίου και να φανταστεί τα εκθέματα στον φυσικό τους χώρο, οι τοίχοι είναι καλυμμένοι από φωτογραφίες από το σπήλαιο και ο φωτισμός είναι κρυφός και χαμηλός, ενώ ανά τακτά χρονικά διαστήματα τα φώτα χαμηλώνουν μέχρι που σβήνουν τελείως και ξανανάβουν σιγά-σιγά μέχρι να δημιουργήσουν ξανά τον χαμηλό αρχικό φωτισμό των αιθουσών.

Μετά τα εγκαίνια, ο Κώστας Ζούπης έδωσε συνέντευξη σε τοπικό κανάλι που κάλυπτε το θέμα των εγκαινίων. Η αλήθεια είναι ότι δεν υπήρχε άλλο κανάλι για να καλύψει το αποκλειστικά το γεγονός…

Τα εγκαίνια παρακολούθησαν αρκετά μέλη του ΣΠΕΛΕΟ (όσοι δεν ήταν στον Μααρά δηλαδή) όπως οι Αναστασόπουλος Γρηγόρης, Δαβράδος Κωνσταντίνος, Δεσποινιάδης Νίκος , Κανάριος Άγγελος, Λάλου Έλενα , Νικολαΐδης Στέφανος, Παγκράτης Αντώνης, Συντυχάκη Καίτη , Χαβιάρα Άρτεμις, τα παλαιότερα μέλη Ρωμανάς Πέτρος και Ευσταθίου Γιάννα ελπίζοντας να μην έχω ξεχάσει κανέναν.

Ξεχωριστά θα αναφέρω ότι παρόντες ήταν οι Ζούπης Κώστας , Κόνιαρη Ελένη, Αναστασόπουλος Νίκος και Κάρκου Βασιλική, τα τέσσερα μέλη του ΣΠΕΛΕΟ που εξερεύνησαν πρώτοι το σπηλαιοβάραθρο της Ανδρίτσας στις 29 Ιανουαρίου 2004 και ανακάλυψαν τα Βυζαντινά ευρήματα που τοποθετούνται στο 600 μ.Χ. περίπου.

Οι ίδιοι που αντίκρισαν για πρώτη φορά τα ευρήματα μέσα στο σπήλαιο, τώρα τα βλέπουν σαν εκθέματα μέσα σε ένα μουσείο. Βγαίνοντας από την έκθεση δεν έχουμε παρά να τους ρωτήσουμε ποια ήταν η εντύπωσή τους.

Ζούπης Κώστας : «Πολύ ευχάριστο το γεγονός να βλέπουμε σπηλαιο-εκθέματα έστω αρχαιολογικού ενδιαφέροντος να εκτίθονται σε μουσείο. Από πλευράς τελετής υπήρχε αρκετός κόσμος και αυτό ήταν πολύ καλό. Από πλευράς εκθεμάτων ήταν λίγα σε σχέση με όσα βρέθηκαν στο σπήλαιο, αποτελούσαν όμως αντιπροσωπευτικό δείγμα. Προσωπικά λόγο της δουλειάς μου, καλλιτεχνικά δεν μου άρεσε τόσο πολύ το στήσιμο του χώρου σε σχέση με το σπήλαιο. Θα προτιμούσα τα δάπεδα να είναι περισσότερο σπηλαιολογικά. Υπήρχε μία ασυμφωνία του δαπέδου της έκθεσης με αυτό της φωτογραφίας που υπήρχε στον τοίχο από πάνω του. Από πλευράς διοργάνωσης καταλαβαίνετε πως σαν πρόεδρος της Σπηλαιολογικής Ομοσπονδίας Ελλάδος θα προτιμούσα να έχει γίνει συνδιοργάνωση Εφορείας και Ομοσπονδίας ή τουλάχιστον του συλλόγου ο οποίος διεξήγαγε την εξερεύνηση του σπηλαίου. Όμως δυστυχώς διαπιστώσαμε για άλλη μια φορά πως έχουμε να κάνουμε με μία αρχαιολογική εφορεία με ειδικότητα στα σπήλαια. Έτσι όχι μόνο δεν έγινε με συνδιοργάνωση εξερευνητών και ειδικών, αλλά ο τρόπος παρουσίασης δείχνει επιμελημένη προσπάθεια απόκρυψης της πραγματικότητας. Αυτό είναι τουλάχιστον αφελές διότι η αλήθεια είναι αδύνατον να κρυφτεί.»

Κόνιαρη Ελένη: «Η έκθεση ήταν καλή. Τα ευρήματα δεν ήταν όλα, αλλά είχε αντιπροσωπευτικά δείγματα, ενώ έλειπαν τα μεγάλα αγγεία που βρήκαμε. Τα αγγεία που παρουσιάστηκαν στην έκθεση ήταν τα μεσαίου και μικρού μεγέθους από αυτά που είχαν ανακαλυφθεί. Προσωπικά θα ήθελα να είναι γραμμένα και τα ονόματα των σπηλαιολόγων του ΣΠΕΛΕΟ που πρώτοι ήρθαν αντιμέτωποι με αυτό τον θησαυρό, γιατί αυτή είναι η ιστορία και επειδή ξέρουμε από τους αρχαίους ότι τα γραπτά μένουν, ενώ τα λόγια πετούν, έπρεπε να είναι γραμμένα. Πιστεύω ότι σε μια επόμενη έκθεση οι υπεύθυνοι του υπουργείου θα έχουν την ευαισθησία να αναφέρουν οπωσδήποτε τα ονόματα αυτών που τους παρείχαν τις πληροφορίες, μιας και ζούμε στην κοινωνία της πληροφορίας και τουλάχιστον η πληροφορία ανταμείβεται ηθικά»

Αναστασόπουλος Νίκος : «Η έκθεση ήταν εντυπωσιακή για κάποιον που δεν είχε δει το σπήλαιο στην πραγματικότητα. Εάν το είχε δει στην πραγματικότητα η έκθεση ήταν πάρα πολύ…μικρή»

Κάρκου Βασιλική: «Μου άρεσαν πάρα πολύ τα ευρήματα. Ένιωσα πολύ μεγάλη συγκίνηση. Και για άλλη μια φορά νιώθω καλά επειδή ξεκίνησα από τον ΣΠΕΛΕΟ, συνεχίζω σε αυτό τον σύλλογο, ο οποίος έχει κάνει πολύ καλή δουλειά, έχει πολύ καλή πορεία και έχουν έρθει τώρα καινούργια παιδιά και συνεχίζουν δυναμικά τη σπηλαιολογία.»

Περισσότερα για το χρονικό της Λέρνας θα έχετε την ευκαιρία να διαβάσετε σε αυτό το τεύχος στη συνέχεια της συνέντευξης της Ελένης Κόνιαρη, στην Ομιλία της Ελένης Κόνιαρη όπως αυτή παρουσιάστηκε στο 14 ο Παγκόσμιο Συνέδριο Σπηλαιολογίας καθώς και στην έκθεση που κατατέθηκε από την αποστολή του ΣΠΕΛΕΟ, μέρος της οποίας παρατίθεται σε αυτό το τεύχος του SPELEONEWS.

Το πρωί της 26 ης Σεπτεμβρίου είχε δοθεί στη δημοσιότητα το Δελτίο Τύπου της Έκθεσης στο οποίο δεν μπόρεσα για επαγγελματικούς λόγους να παραβρεθώ. Από τον ΣΠΕΛΕΟ παραβρεθήκαν τα μέλη Κόνιαρη Ελένη, Νικολαΐδης Στέφανος, Συντυχάκη Καίτη και Ζέππος Δημήτρης.

Η έκθεση «Σπήλαιο Ανδρίτσας - Μοιραίο Καταφύγιο» θα παραμείνει ανοιχτή για το κοινό έως τις 15 Νοεμβρίου στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, Βασ. Σοφίας 22-Αθήνα. Το εισιτήριο είναι 4€, ενώ η είσοδος για μικρά παιδιά, μαθητές και φοιτητές, είναι δωρεάν. Τηλέφωνο επικοινωνίας 210.72.11.027

Τι δεν μας άρεσε……

Όπως κάθε μεγάλο γεγονός, έτσι και τα εγκαίνια της Έκθεσης «Σπήλαιο Ανδρίτσας - Μοιραίο Καταφύγιο» είχε κάποια μελανά σημεία τα οποία προκάλεσαν δυσάρεστη εντύπωση.

Ο Δήμος Λέρνας, χορηγός της έκθεσης αυτής, εκπροσωπήθηκε από τον Δήμαρχο και τον Αντιδήμαρχο, όπως ήδη θα διαβάσατε παραπάνω όπου « χωρίς αυτούς (όπως ανέφερε ο διευθυντής του Μουσείου, κος Κωστάντιος στην ομιλία του) δεν θα ήταν δυνατή η πραγματοποίηση αυτής της έκθεσης ». Παρόλα αυτά και αντίθετα σε ότι περίμενε ο επισκέπτης, κανείς από τους δύο κυρίους δεν κλήθηκε να μιλήσει για τον τόπο που φιλοξένησε για 1.400 χρόνια τα βυζαντινά αυτά ευρήματα και για τους μύθους και τις ιστορίες που εξελίχθηκαν γύρω από το σπήλαιο της Ανδρίτσας.

Την έκθεση τηλεοπτικά κάλυψε μόνο ένας τοπικό σταθμός της Πελοποννήσου, ενώ μία κάμερα κρατικού καναλιού βιντεοσκόπησε μόνο την ομιλία του υφυπουργού. Να υποθέσω ότι όσο η σπηλαιολογία δεν έχει ενταχθεί στους κόλπους του fame story και του big brother, η είδηση για την ανακάλυψη βυζαντινών ευρημάτων σε μία περιοχή και από μία περίοδο για την οποία οι αρχαιολόγοι δεν έχουν πολλά στοιχεία, οπότε αυτά τα ευρήματα αποτελούν πολύτιμη πληροφορία για τους ιστορικούς και τους αρχαιολόγους, δεν αποτελεί και αξιόλογο θέμα για αναφορά…

Στο Έντυπο Δελτίο Τύπου που παραχωρήθηκε στους Δημοσιογράφους, η έφορος αναφέρει όλους τους συντελεστές της έκθεσης ονομαστικά και με ιδιότητα, ενώ τελευταίο αναφέρει τον Κώστα Ζούπη, πρόεδρο της ΣΟΕ (παραλείποντας τελείως την ιδιότητά του ως σπηλαιολόγο, ως μέλος του ΣΠΕΛΕΟ και παραλείποντας να αναλύσει τα αρχικά ΣΟΕ, αφαιρόντας έτσι τελείως την σύνδεσή του με τη σπηλαιολογία), ο οποίος σύμφωνα με την έφορο: « συνέβαλε ουσιαστικά πραγματοποιώντας την πρώτη σχεδιαστική αποτύπωση του σπηλαίου ».

Σε όλο το έντυπο υλικό που παραχωρήθηκε στους δημοσιογράφους (υλικό που χρησιμοποιείται για την μετέπειτα συγγραφή των άρθρων), υπάρχει σχεδόν αφανής η συμβολή του ΣΠΕΛΕΟ και αυτή που υπάρχει περιέχει αρκετές ανακρίβειες.

Κατόπιν ερώτησης της κας Κόνιαρη, για ποιον λόγο δεν αναφέρονται τα ονόματα των σπηλαιολόγων, η έφορος απάντησε ότι «Μας ενδιαφέρουν τα ευρήματα και η μελέτη των ευρημάτων και όχι ποιοι τα βρήκαν».

Η κα Σαμαρτζίδου το ίδιο απόγευμα στον λόγο της δεν ανέφερε καν τη συμμετοχή του ΣΠΕΛΕΟ στην εξερεύνηση γεγονός που εντυπωσίασε αφού χρόνος υπήρχε μιας και όπως προανέφερα ο κος Κωστάντιος ευχαρίστησε όλους τους συντελεστές της έκθεσης προσωπικά, από τους αρχιτέκτονες μέχρι το προσωπικό φύλαξης. Η έφορος απολογήθηκε στη συνέχεια στον κο Ζούπη λέγοντας ότι: «ανέφερα τον ΣΠΕΛΕΟ το πρωί. Ας μην κουράζουμε τον κόσμο επαναλαμβάνοντας τα ίδια»…βέβαια το απόγευμα δεν ήταν ο ίδιος κόσμος!

Επιστροφή

Περισσότερες φωτογραφίες:

Συνέχεια της Σνέντευξης της Ελένης Κόνιαρη από το προηγούμενο τεύχος

-Περί ορειβασίας οι επόμενες ερωτήσεις. Πότε άρχισες να ασχολείσαι συστηματικά με την ορειβασία και ποιες οι ορειβατικές σου εμπειρίες;
-Το 1990 άφησα την έντονη σπηλαιολογική δράση και ασχολήθηκα έντονα με την ορειβασία και την αναρρίχηση.
Στη συνέχεια να τονίσω ότι από το 1978 παράλληλα με την σπηλαιολογία ασχολήθηκα και με την αναρρίχηση και την ορειβασία με τον Σύνδεσμο Ελλήνων Ορειβατών (Σ.Ε.Ο.) Αθήνας.
Έντονη δραστηριότητα βέβαια αναπτύχθηκε από το 1990 και μετά. Έτσι βρέθηκα σε βουνά της Ελλάδας να περπατώ και να κάνω αναρρίχηση, με αποτέλεσμα τη συμμετοχή μου σε αποστολές του εξωτερικού.

Ανάβαση στο Κιλιμάντζαρο της Αφρικής (1993)
Ανάβαση στη Νεμέρτσικα Αλβανίας (1995)
Ανάβαση στη κορφή του Καυκάσου - Elbrus , 5642 m . (1998)
Ανάβαση στο Παμίρ 5100 m . (1999)
Ανάβαση στο Καλαπατάρ, (απέναντι από το Έβερεστ), 5545 m . (2000) (μαζί με Κώστα, και τους γιούς μας Αστέρη και Δημήτρη 15 και 16 χρονών αντίστοιχα τότε).

Για την ορειβατική αποστολή πρέπει να γίνει μια εκτεταμένη αναφορά γιατί αξίζουν από πλευράς οργάνωσης, διάρκειας και αποτελέσματος, Ίσως στο προσεχές μέλλον.
Να σημειώσω εδώ ότι το φωτογραφικό υλικό που έχουμε από αυτές τις αποστολές είναι άξιο λόγου και αναφοράς.

-Θυμάσαι ποιον είχες εκπαιδευτή ορειβασίας;
-Είχα την τύχη να έχω εκπαιδευτή ορειβασίας και σπηλαιολογίας από το 1977 τον Δημήτρη Λιάγκο. Αυτός ήταν η ψυχή στο βουνό και στις σπηλιές. Από τις πρώτες μέρες της ενασχόλησης μου με αυτές τις δραστηριότητες ο Λιάγκος μας έκλεγε: «Εσείς θα δώσετε πνοή και άλλο πνεύμα στα σπηλαιολογικά και ορειβατικά δρώμενα στην Ελλάδα τις επόμενες δεκαετίες» και σήμερα αυτό κατά ένα μέρος έχεις επιτευχθεί.

-Μέσα σε όλα τα ωραία της ορειβασίας υπάρχει και το μελανό σημείο του ατυχήματος του συζύγου σου Κώστα Ζούπη στη Δίρφυ. Ας το δούμε από τη δική σου σκοπιά.
-Τον Ιανουάριο 1995 σε μια ορειβατική εκδρομή για το κόψιμο της πίτας του ΣΕΟ (Σύνδεσμος Ελλήνων Ορειβατών), στη Δίρφυ, είχαμε αυτό το ατύχημα στην οικογένεια. Ο Κώστας που έκανε προπόνηση με άλλους ορειβάτες για αποστολή στο εξωτερικό, ξεκίνησαν το πρωί στις 20/1/1995 να κάνουν την «Βόρεια» διαδρομή της Δίρφυος.
Στην ομάδα το πρωί προστέθηκε και μια κοπέλα, σύζυγος εκπαιδευτή ορειβάτη, η οποία δεν είχε περπατήσει ποτέ της σε βουνό με πάγους και με «κραμπόν». Το λάθος της ομάδας ήταν που δέχτηκαν να περπατήσουν με ένα άτομο που δεν το γνώριζαν και δεν ήξεραν τις δυνατότητες και σε τέτοιας δυσκολίας βουνό.
Και το κακό έγινε. Η κοπέλα άπειρη, γλίστρησε στο παγωμένο βουνό, ο Ζούπης προσπάθησε να την πιάσει (με γάντια και μπουφάν gore - tex ) πως ήταν δυνατόν; και κατρακύλησαν σχεδόν όλη τη πλαγιά. Από το ανάπτυγμα, που έκαναν οι «μαθηματικοί» της παρέας, μας είπαν ότι η τσουλήθρα πρέπει να ήταν γύρω στα 830 m ., και την κατέβηκαν τόσο γρήγορα…
Η κοπέλα με ένα κάταγμα στη μύτη, ένα στον ώμο και κάταγμα στο 12 ο θωρακικό σπόνδυλο. Έμεινε ξάπλα έξι μήνες και μετά όλα τα ξέχασε.
Ο Κώστας έσπασε και τα δυο του πόδια, τέσσερα κόκαλα, περόνες, κνήμες, πάνω από τους αστραγάλους και κάτω από το γόνατο. Κόπηκε η μια αρτηρία του και γενικά τα κατάγματα του «συντριπτικά και επιπλεγμένα» τον καθηλώνουν για αρκετά χρόνια.
Μέχρι και σήμερα (2005) στο δεξί του πόδι έχει μια λάμα με αρκετές βίδες. Ταλαιπωρία 10 χρόνων και 9 χειρουργείων. Εδώ, θέλω να τονίσω ότι η στάση και η άποψη για τη ζωή στο βουνό και στις σπηλιές, δεν άλλαξε, αλλά δυνάμωσε.
Το ατύχημα της Δίρφυς δεν μας πτόησε ηθικά, μόνο λίγο οικονομικά. Μετά το ατύχημα, η ώθηση από τον Κώστα και η στήριξη σε μένα και στα παιδιά μας Δημήτρη και Αστέρη να μην αφήσουμε τα βουνά και τις σπηλιές ήταν σημαντική.

-Αν έπρεπε να διαλέξεις ανάμεσα στην ορειβασία και τη σπηλαιολογία, τι θα διάλεγες και γιατί;
-Το βουνό ήταν μέσα μου γιατί κατάγομαι από ορεινό χωριό και μέχρι που τελείωσα τη βασική μου εκπαίδευση, πήγαινα στο βουνό για δουλειά αφού οι γονείς μου ήταν κτηνοτρόφοι.
Οι σπηλιές όμως είχαν το κάτι άλλο, το μυστήριο, το σκοτάδι, το κατέβασμα, το ανέβασμα στο σχοινί, τα νερά, τη γνώση και το μύθο τους. Για αυτό η σπηλαιολογία με κράτησε πιο πολύ.

- ΣΠΕΛΕΟ σήμερα. Τα θετικά και τα αρνητικά του σε σχέση με τον ΣΠΕΛΕΟ 23 χρόνια πριν.
-Ο ΣΠΕΛΕΟ σήμερα, δυνατός, μεγάλος, πρέπει όμως να στηριχθεί στην ιστορία του και να την αναδείξει.
Οι νέοι που είναι σήμερα στο σύλλογο, πρέπει να μάθουν από την αρχή την ιστορία, τη δημιουργία, τις δραστηριότητες, τις δυσκολίες, τις αντιξοότητες που αντιμετωπίσαμε και πως σήμερα είμαστε στην ευχάριστη θέση να είμαστε χαρούμενοι με την όλη πορεία του.
Αυτό που από την ίδρυση του ΣΠΕΛΕΟ, συζητούσαμε από τότε τα ιδρυτικά μέλη, την δημιουργία περιοδικού. Το ηλεκτρονικό περιοδικό είναι σημαντικό, όμως στο χαρτί η αποτύπωση έχει άλλη χάρη…
Εδώ θέλω να πω σε όλους τους σπηλαιολόγους: Γράψτε, γράψτε, γράψτε…
Τα πάντα γύρω από τις εξερευνήσεις, μελέτες των σπηλαίων και δημοσιεύστε, δημοσιεύσατε τα.
Μην κρατάτε τις εργασίες στα σπίτια σας. Δώστε αντίγραφα των εργασιών στον ΣΠΕΛΕΟ και μην κάνετε τα λάθη που έκαναν οι παλαιότεροι.

-Χρονικό Σπηλαίου Ανδρίτσας, Δήμου Λέρνας Αργολίδος
Αρχές του Ιανουαρίου 2004, σε μία κοινωνική εκδήλωση ο φίλος και γείτονας στην Αθήνα και σήμερα κάτοικος στο δήμο Λέρνας, Αντώνης Ξαγοράρης, μας ενημέρωσε για σπήλαια στην περιοχή του και το ενδιαφέρον της δημοτικής αρχής για την εξερεύνησή τους. Ενημερώσαμε για την διαδικασία που ακολουθούμε και στις 12-1-2004, ο δήμος Λέρνας έστειλε στον Ζούπη έγγραφο όπου ζητούσε την εξερεύνηση σπηλαίων και βαράθρων. Περισσότερες λεπτομέρειες για τα διαδικαστικά μπορείτε να διαβάσετε στο Χρονικό Εξερεύνσης του σπηλαιοβαράθρου Ανδρίτσας, δήμου Λέρνας Αργολίδος.
Όταν φτάσαμε στην περιοχή αποφασίσαμε να κατεβεί ο Νίκος πρώτα, μετά ο Κώστας και μετά θα κατεβαίναμε κι εμείς οι γυναίκες-σπηλαιολόγοι.
Κατεβαίνοντας ο Νίκος τον ακούμε μετά από λίγο να φωνάζει: «Ντυθείτε και κατεβείτε όλοι». Κι έτσι κάναμε. Μόλις κατεβήκαμε στον κώνο (βάθος βαράθρου 13,80 μέτρα ) ακολουθήσαμε τις οδηγίες του Νίκου στα πρώτα μέτρα και μετά μας λέει: «Σταματήστε» και κατευθύνει τη δέσμη του φωτός από το κράνος πάνω στα αγγεία. Ανατριχιάσαμε. Από το 1977 μέχρι σήμερα είναι η πρώτη φορά που βρεθήκαμε μπροστά σε τέτοιο θησαυρό. Ενθουσιασμός, συγκίνηση, αγωνία, δέος. Όλα τα συναισθήματα αναμεμειγμένα. Νιώσαμε τυχεροί που βρήκαμε αυτόν τον πλούτο, εμείς, οι ΣΠΗΛΑΙΟΛΟΓΟΙ, τυχεροί που τόσα χρόνια κανείς δεν τον είχε πειράξει και που έτυχε να τον βρούμε άθικτο, εμείς, που ξέρουμε πώς να προστατεύσουμε αυτούς τους θησαυρούς. Καθίσαμε και συζητήσαμε. «Και τώρα, τι;».
Αποφασίσαμε τελικά να ανέβει ο Κώστας επάνω, να ενημερώσει το δήμαρχο και το δημοτικό συμβούλιο, που βρισκόταν έξω από τη σπήλαιο, και την Εφορεία Παλαιοανθρωπολογίας-Σπηλαιολογίας, η οποία συνειδητά σήμερα αποκρύπτει τους σπηλαιολόγους Νίκο Αναστασόπουλο, Κώστα Ζούπη, Βασιλική Κάρκου και Ελένη Κόνιαρη που πρώτοι ήρθαν αντιμέτωποι με αυτόν τον θησαυρό.
Ευελπιστώ ότι πολύ σύντομα θα ετοιμάσουμε μία πολύ-πολύ αναλυτική έκθεση για το σπήλαιο Ανδρίτσας, όπου θα αναγκαστούμε να αναφέρουμε και τις επισκέψεις εκπροσώπων της Εφορείας Παλαιοανθρωπολογίας-Σπηλαιολογίας, μόνο μέχρι έξω από το σπήλαιο , χωρίς να κατεβούν, παρά μόνο κατόπιν της ειδοποίησής μας για τον πλούτο που βρήκαμε, το απόγευμα τις 29 ης Ιανουαρίου 2004.

-14 ο ΠΣΣ. Ποια είναι η άποψή σου;
-Το 14 ο πάει και τελείωσε. Ήτανε λάθος μας που δεν πιέσαμε να το διοργανώσουν καθ' ολοκληρίαν οι σπηλαιολόγοι. Βέβαια όσοι συμμετείχαν έφυγαν πιο πλούσιοι σπηλαιολογικά και συνδικαλιστικά. Εμείς σαν χώρα μάλλον δεν θα έχουμε την τύχη τα επόμενα 100 χρόνια να διοργανώσουμε παγκόσμιο συνέδριο. Ας δουν οι νεότεροι τα λάθη που έγιναν και να μεταφέρουν στις επόμενες γενιές αν προλάβουν προφορικά αλλά οπωσδήποτε γραπτά, ότι τα μεγάλα επιτεύγματα θέλουν μεγάλους, συντονισμένους αγώνες.

-Κλείνοντας πες μας δυο λόγια για την ΣΟΕ.
-Η Σπηλαιολογικής Ομοσπονδία Ελλάδος (Σ.Ο.Ε.) είναι ένα όργανο που θέλει τη στήριξη όλων των σπηλαιολόγων και ευτυχώς όλοι οι σύλλογοι λειτουργούν προς αυτή την κατεύθυνση. Ο σκοπός της Σ.Ο.Ε. να περιλάβει στους κόλπους της όλους τους σπηλαιολόγους έχει στεφθεί κατά ένα μεγάλο ποσοστό με απόλυτη επιτυχία. Η Σ.Ο.Ε. χρειάζεται ανθρώπους με ανεπτυγμένο το αίσθημα του εθελοντισμού σε όλες τις εκφάνσεις για την επίτευξη των στόχων και σκοπών της. Η Σ.Ο.Ε. προσπαθεί να φέρει σε πέρας δύσκολες καταστάσεις με δύναμη ψυχής και θέλησης όπως θα έκανε κάθε γνήσιος σπηλαιολόγος. Η μόνη «κενή» θέση είναι ενός ανθρώπου που θα μπορέσει να διαχειριστεί τις Δημόσιες Σχέσεις της.

27 χρόνια σπηλαιολογικής και ορειβατικής δράσης είναι δύσκολο να χωρέσουν σε 5 ή 10 σελίδες. Η Ελένη επιγραμματικά μας έδωσε ένα δείγμα δραστηριοτήτων αρκετά καλό για να μπορέσουμε αφενός να την γνωρίσουμε λίγο καλυτέρα, αφετέρου να μάθουμε μέσα από τις περιγραφές της.

Όπως και η ίδια ανέφερε, ελπίζουμε σε επόμενα τεύχη να δημοσιεύσουμε μέρος ή το σύνολο της εργασίας για το σπήλαιο του Δυρού, καθώς και για πολλά ακόμα σπήλαια, μιας και το σπηλαιολογικό της αρχείο είναι τόσο πλούσιο που θα χρειαστούμε πολλά τεύχη για να το καλύψουμε όλο.

Επιστροφή

Νίκος Φαρούπος, «Ο κόσμος των φανταστικών όντων των αρχαίων Ελλήνων», εκδόσεις Κέδρος Α.Ε. 2005, www.kedros.gr , books@kedros.gr , ISBN : 960-04-2669-4.

Όσοι ενδιαφέρονται για τους Ελληνικούς μύθους και θρύλους που σχετίζονται με τα σπήλαια, στο βιβλίο αυτό θα βρουν αρκετές αναφορές, τόσο γενικές όσο και ειδικές, για συγκεκριμένα σπήλαια.

Στο βιβλίο συγκεντρώνονται περιγραφές και στοιχεία για τα αμέτρητα φανταστικά όντα της Ελληνικής μυθολογίας όπως θεοί, δαίμονες, μάγισσες, τέρατα και ξωτικά, φαντάσματα και χθόνιες θεότητες, δράκοντες, κύκλωπες, γίγαντες αλλά και για την ερωτική μαγεία, τις μεταμορφώσεις, τη μεταθανάτια ζωή και την αθανασία της ψυχής.

Συναντάμε λοιπόν, μεταξύ άλλων, αναφορές στο «Έρεβος» στο οποίο κατέληγε το αίμα των μαύρων κριαριών και προβάτων, τα οποία θυσίαζαν οι ζωντανοί στις θεότητες του Κάτω Κόσμου, στα «Τάρταρα» όπου ένα αμόνι χρειαζόταν να πέφτει επί εννιά μέρες για να φτάσει εκεί, στα «Νυμφαία» - τα σπήλαια που οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν ως ιερά των νυμφών, για πλάσματα όπως οι «Δάκτυλοι» και οι «Κουρήτες» που είχαν ως κατοικία τα σπήλαια των βουνών, για τα σπήλαια που σχετίζονται με το θεό Πάνα αλλά και αναφορές σε συγκεκριμένα σπήλαια όπως το Ιδαίον και το Δικταίον Άντρον στην Κρήτη που σχετίζονται με τη γέννηση και την ανατροφή του Δία ή το Κωρύκειον Άντρον όπου είχε καταφύγει πληγωμένος.

Επιστροφή

Αυτός ο μήνας είχε πολλές αλλαγές, τόσο λειτουργικές, όσο εμφανισιακές. Είχε και αρκετά πλούσιο περιεχόμενο, μιας και περιλαμβάνει από DVD, τεχνικές, αγγελίες, ανακοινώσεις, μέχρι και αντιλογίες. Βρείτε παρακάτω το θέμα που σας ενδιαφέρει και διαβάστε το Online.

Πρόσκληση σε οικιο-σπηλαιολογικό φεστιβάλ στην Κρήτη
Το φεστιβάλ τελείωσε, διαβάστε τις πρώτες εντυπώσεις
Φράγμα Πεντέλης
Κάποιος κινδυνεύει εκεί…

8η ΠΣΣ
Πάμε Πανελλήνια;
UIS Cave Diving Commission
Απολογισμός Σπηλαιοκατάδυσης

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΠΗΛΑΙΟΔΙΑΣΩΣΗΣ Γ' ΤΕΤΡΑΜΗΝΟΥ 2005
Συνάντηση Σπηλαιοδιάσωσης 13-9-2005
ΑΣΚΗΣΗ 16-9-05
Οι κινήσεις της ΣΠΗΛΑΙΟΔΙΑΣΩΣΗΣ

ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ ΣΤΗ ΣΥΚΙΑ
...που κατέληξε «Τα Καραγιαννόπουλα εν δράση»
ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΒΟΗΘΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΩΝ ΣΠΗΛΑΙΟΛΟΓΙΑΣ
Δηλώστε συμμετοχή…

Κατάβαση στον Ορλιά Ολύμπου
Φαράγγι Γοργοποτάμου
Τα φαράγγια μας για αυτόν τον μήνα

Ολοκληρώθηκε το 14ο ICS
Μην γελιέστε. Κρύβεται η πρόσκληση για Λίβανο πίσω από αυτό το μήνυμα.

Η ιστορία της σπηλαιολογίας στην Ελλάδα.
Ο Θωμάς συνεχίζει ακάθεκτος

«Mυστικά» και «Oράματα»
Σπήλαιο Ανδρίτσας - Μοιραίο Καταφύγιο
Περισσότερα θα βρείτε σε αυτό το τεύχος του SPELEONEWS

Τεχνική ερώτηση σχετικά με καταβατήρα
ΣΧΟΙΝΙΑ ΣΠΗΛΑΙΟΛΟΓΙΑΣ
Τεχνικές σπηλαιολογίας. Ερωτήσεις και απαντήσεις

Μπουκάλες Ασετυλήνης από κράμα τιτανίου
Απώλεια γάντζου (νύχι) ...προ δεκαετίας
Απώλεια σε βάραθρο- Κουπιά Λακωνίας- Δημηνιά
HONDA AX1 250 cc
Εύρεση υλικών σε Γερμανικό
Αγγελίες για σπηλαιολογικά υλικά και μη

Τεχνικές αλλαγής κατεύθυνσης χωρίς ποδωστήριο
Υπάρχει εγγενής αδυναμία στα φρένα στήθους και χειρός?
Πρόπαντες ΙΙ
"Κρεμασμένος" σε ένα φρένο ΙΙ
TSA?
Quiz, quiz και πάλι quiz .

Ταξίδι στο κέντρο της γης
Ο Χρήστος συνεχίζει...

Σπηλαιολογικό Βίντεο
Ένα DVD που δεν πρέπει να λείπει από κανέναν σπηλαιολόγο

Ελάτε σε ένα διαφορετικό... Σπήλαιο! "The Cave"!
Ένα σπηλαιολογικό θρίλερ στους κινηματογράφους
Επίσκεψη σε σπήλαιο της Μαλαισίας
Ένα πραγματικό θρίλερ στη Μαλαισία

Σπηλαιολογικό Πάρτυ στον Κάλαμο
Ανοιχτή Συζήτηση για την Σπηλαιοδιάσωση στην Ελλάδα
Ολοκληρώθηκε το 14ο ICS
ΣΠΗΛΑΙΟΜΑΧΙΕΣ ΘΕΣΕΩΝ
Μια συζήτηση που έμεινε μισή...
ΜΙΑ ΥΠΟΘΕΤΙΚΗ ΕΡΩΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ.
Κατσικο ... εξερευνήσεις !!!
Αντιλογίες και καυγάδες χωρίς ιδιαίτερο νόημα. Για κουτσομπολιό και καφέ, καλές είναι…

Επιστροφή

Με την ευκαιρία του ατυχήματος στο Δέρσιο ας φρεσκάρουμε λίγο τις τεχνικές πάνω στην αυτοδιάσωση με μια σειρά από τρόπους απελευθέρωσης και κατεβάσματος του τραυματισμένου συντρόφου από το σχοινί.
Αρχίζουμε με τον πιο εύκολο τρόπο που δεν χρειάζεται καθόλου σωματική δύναμη.
(Αχρείαστη να είναι)

Απελευθέρωση με κόψιμο του σχοινιού.

Βασική προϋπόθεση να υπάρχει ελεύθερο σχοινί από κάτω

1. Πλησιάζουμε το θύμα.
2. Σηκώνουμε το θύμα και το συγκρατούμε ώστε να μην πέφτει πίσω.
3. Ασφαλίζουμε το θύμα με την κοντή λανιέρα μας από την κάτω πλευρά του κεντρικού.
4. Από τη μανίλια του θύματος βγάζουμε την ασφάλεια και το ποδωστήριο.
5. Τραβάμε το σχοινί που κρέμεται μέχρι να έρθει η άκρη του στα χέρια μας.
6. Κάνουμε σ' αυτό θηλιά οκτάρι.
7. Την περνάμε σ' ένα κρίκο.
8. Περνάμε τον κρίκο με την θηλιά στη μανίλια του. (από τις 2 πάνω τρύπες).
9. Ασφαλίζουμε το θύμα με τον καταβατήρα του στο σχοινί που έχουμε τοποθετήσει.
10. Βγάζουμε τα φρένα μας από το σχοινί.
11. Κρεμόμαστε από τον κεντρικό του θύματος
12. Σπρώχνουμε τη μανίλια όσο πιο πάνω μπορούμε ώστε να μην υπάρχουν καθόλου μπόσικα.
13. Κόβουμε το σχοινί ακριβώς πάνω από το croll του.
14. Λύνουμε τον καταβατήρα.
15. Κατεβαίνουμε.

Το σχοινί μπορεί να κοπεί με κοπίδι η με την φλόγα της ασετιλίνης η και με το λεπτό σχοινάκι που έχουμε, αν το τρίψουμε δυνατά πάνω από το croll.

Επιπλέον υλικά: 1 κρίκος οβάλ.

Επιστροφή

• Βγήκε το πρόγραμμα της Ομάδας Σπηλαιοδιάσωσης μέχρι το μήνα Δεκέμβριο. Αναλυτικά δείτε στο Φόρουμ της Σ.Ο.Ε.
• Έγινε η καθιερωμένη συνάντηση τηςΟμάδας Σπηλαιοδιάσωσης στα γραφεία του ΣΕΛΑΣ την Τρίτη 13 Σεπτεμβρίου. Θέμα: α) Ανάλυση των ατυχημάτων στο διεθνή χώρο (Βορόνια κ.τ.λ.) & β) Βίντεο από την F.F.S. με θέμα: 1) διεθνές σχολείο σπηλαιοδιάσωσης της Γαλλίας το 2001 και 2) από την άσκηση της Καρύστου 5/2004
• Σάββατο 17/9    Έγινε προπόνηση σε τεχνικές(Τραβέρσες) της Σπηλαιοδιάσωσης.
• Ο ΣΕΛΑΣ διοργανώνει σεμινάριο εκπαιδευτών σπηλαιολογίας β΄επιπέδου. Από 18/10 – 7/12 / 2005
• Ο Ποσειδώνας ετοιμάζεται να αποκτήσει στέγη και στην Αθήνα.
• Σοβαρό τροχαίο ατύχημα συνέβη στον ΧΡΗΣΤΟ ΒΛΑΣΤΑΡΑ, μέλος της Ομάδας Σπηλαιοδιασωσης της Ε.Σ.Ε. Του ευχόμαστε καλή ανάρρωση.
• Την Κυριακή 18/9/2005 έγινε κατάβαση στον Ορλιά του Ολύμπου. Οργανώθηκε από τον Ε.Σ.Ε.Φ.
• Αρχίζουν τα σεμινάρια σπηλαιολογίας του ΣΠ.Ο.Κ στις 8-10. Για περισσότερες πληροφορίες απευθυνθείτε στη Γραμματεία του Συλλόγου.
• Έμαθα ότι κάποιος σύλλογος δουλεύει εντατικά σε σπήλαια του Υμηττού.

Επιστροφή

Μια πληροφορία από φίλο ορειβάτη προς τον Βαγγέλη Βρούτση, μέλος του ΣΠΕΛΕΟ, σχετικά με μεγάλο βάραθρο στον Όλυμπο ήταν αρκετή για να μας κάνει να ετοιμάσουμε αποστολή στο βουνό. Ο Βαγγέλης εντόπισε το βάραθρο σε μια εξόρμηση του στο βουνό και φωτογράφησε την είσοδό του. Το μεγάλο υψόμετρο της εισόδου και η πιθανότητα να είναι φραγμένη από χιόνια επέβαλε η αποστολή να γίνει αργά το καλοκαίρι η νωρίς το φθινόπωρο. Έτσι και έγινε.

Τον Σεπτέμβριο του 2003 μια ομάδα του ΣΠΕΛΕΟ αποτελούμενη από τους Νικολαίδη Στέφανο, Κατσάνο Περικλή, Δέμη Γιάννη, Τριζώνη Βασίλη, Τάρταρη Γεωργία, Ζούπη Κώστα, Ζούπη Αστέρη, Γιατζή Ειρήνη, Παπαδόπουλο Διονύση, Βρούτση Βαγγέλη, ξεκίνησε την Παρασκευή για ένα σαββατοκύριακο με σπηλαιολογία στον Όλυμπο .Το πρόγραμμα απαιτητικό και πολύ κουραστικό, επιπλέον, ο όγκος των υλικών για την εξερεύνηση του βαράθρου, μεγάλος . Ο φίλος του Βαγγέλη του είχε πει ότι είχε αποπειραθεί να κατέβει αλλά σταμάτησε μετά από μια μεγάλη κατάβαση ενώ το βάραθρο συνεχιζόταν κατακόρυφα προς τα κάτω σχεδόν αβυσσαλέα. Οι περιγραφές του και το υψόμετρο της εισόδου είχαν δημιουργήσει προσδοκίες για πολύ βαθύ βάραθρο και έτσι ο όγκος των υλικών ήταν ανάλογος, 250μ. σκοινί και τα ανάλογα αρματώματα συν τις ζώνες τα κράνη και τον υπόλοιπο ατομικό εξοπλισμό έκαναν το βάρος που θα κουβαλούσε ο καθένας διόλου ευκαταφρόνητο.

Η ανάβαση για το καταφύγιο ξεκίνησε το πρωί του Σαββάτου ευχάριστα και τελείωσε αργά το μεσημέρι με μεγάλη κούραση και εν μέσω χιονόπτωσης. Αφού τακτοποιήθηκαν στο καταφύγιο, ξεκίνησε η πρώτη ομάδα για εντοπισμό και αρμάτωμα. Η απόσταση από το καταφύγιο δεν ήταν μεγάλη μιας και το σπήλαιο βρίσκεται κοντά στην κορυφή του Προφήτη Ηλία. Η συνεχιζόμενη χιονόπτωση δυσκόλεψε το έργο της ομάδας. Τελικά αφού πήγαν όλα τα υλικά στην είσοδο ξεκίνησε το αρμάτωμα ο Περικλής με τον Γιαννη και ακολούθησε ο Στέφανος.

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΒΑΡΑΘΡΟΥ

Πρόκειται για βάραθρο σε ρήγμα με μέγιστο βάθος 60μ.και κατακόρυφη κατάβαση 45 μ. Σε πολλά σημεία υπήρχαν σάρες και στο τέλος μια μικρή αίθουσα. Ο στολισμός του ανύπαρκτος και η πιθανότητες να συνεχίζει μηδενικές.

Το μέγεθός του και ο ανύπαρκτος στολισμός του θα το κατάτασσε μαζί με δεκάδες άλλα βάραθρα στην Ελλάδα με παρόμοια χαρακτηριστικά, αν δεν είχε μια ιδιαιτερότητα . Μια ιδιαιτερότητα που αποτελεί ρεκόρ για σπήλαιο (εξερευνημένο) στην Ελλάδα. Είναι, μέχρι στιγμής, το υψηλότερο βάραθρο στην Ελλάδα μιας και η είσοδός του είναι σε υψόμετρο 2740μ.

Επιστροφή

Σε αυτό το τεύχος και για πρώτη φορά, ο Θωμάς και εγώ, βρεθήκαμε σε ένα μεγάλο δίλημμα.
Ποιο θα είναι το εξώφυλλο του τεύχους Νο 9;
Είχαμε να διαλέξουμε ανάμεσα σε δύο εξώφυλλα για το ποιο θα είναι τελικά το εξώφυλλο του τεύχους που διαβάζετε.
Το ένα μας άρεσε περισσότερο για καλλιτεχνικούς λόγους, ενώ το δεύτερο για σπηλαιολογικούς λόγους.
Δύο πολύ όμορφες δουλειές που χωρίς την ουσιαστική βοήθεια του Γιώργου Τριανταφύλλου δεν θα είχαν υλοποιηθεί.
Τελικά αποφασίσαμε να μην το ρίξουμε «κορώνα ή γράμματα», αλλά να αφήσουμε τυχαίο αριθμό αναγνωστών να επιλέξει… κι έτσι μιας και κάποια Τετάρτη βρεθήκαμε στα γραφεία του ΣΠΕΛΕΟ μαζί με τα εξώφυλλά μας, βάλαμε όσα μέλη ήταν εκεί να ψηφίσουν ποιο από τα δύο τους αρέσει καλύτερα.
Το αποτέλεσμα βέβαια το έχετε μάθει ήδη μιας και έχετε δει ήδη το εξώφυλλο αυτού του τεύχους το οποίο «κέρδισε» με 13 ψήφους υπέρ και 9 ψήφους κατά (να σημειώσω ότι τελικά δεν συμπεριλάβαμε την άποψη του Θωμά, τη δική μου και του Γιώργου).
Παρακάτω παραθέτουμε και αυτό που απορρίψαμε μιας και δεν είναι σωστό να μην το παρουσιάσουμε και ευχαριστούμε όλους τους αναγνώστες που μας βοήθησαν στην επιλογή αυτή.

Επιστροφή

Επιμέλεια Σύνταξης
Θωμάς Θεοδοσιάδης

Καλλιτεχνική κ Ηλεκτρονική Επιμέλεια
Έλενα Λάλου

Φιλολογική Επιμέλεια
Αμίκα Λυκιαρδοπούλου

Επιμέλεια Ύλης
Στέφανος Νικολαΐδης

Επιμέλεια Μετάφρασης
Βασίλης Αθανασόπουλος

Φωτογραφία Εξώφυλλου
Κώστας Ζούπης

Κείμενα-Συνεργασίες
Ζαχαριάς Στέλιος
Ζούπης Κώστας
Θεοδοσιάδης Θωμάς
Καραγιάννης Δημήτρης
Κατσιαβός Γιώργος
Κόνιαρη Ελένη
Λάλου Έλενα
Νικητέα Ελένη
Νικολαΐδης Στέφανος
Περβολαράκη Εμμανουέλα
Τριανταφύλλου Γιώργος

Φωτογραφίες
Θωμάς Θεδοσιάδης
Γιώργος Τριανταφύλλου
Στέφανος Νικολαΐδης
Έλενα Λάλου
Μαργαρίτα Κανελλίδου
Κομνηνός Μπουτάρας
Δεσποινιάδης Νίκος
Κώστας Ζούπης
Ελένη Κόνιαρη
Γιώργος Κατσιαβός
Jan van Driel
Ανδρέας Κατσάνος
Γρηγόρης Αναστασόπουλος
Μανώλης Κλαδος
Χρύσα Μαυρόκωστα